Monthly Archives: juni 2006

Bepaal me

Bepaal me

Het gebouw waar mijn kantoorkamer op uitkijkt stond al een tijdje leeg. Maar met de weken trok er een Marokkaans restaurant in, gevolgd door een bonte stoet van kunstenaars. Erg leuk, eigenlijk, want sindsdien valt er altijd wel iets naar buiten te kijken. Met kerst hingen er de meest roze neon versieringen, afgewisseld met groene bling-bling. In de kilte van de winter werd een op het onderdak een theatervoorstelling weggegeven door een jonge vrouw in een jurkje met spaghettibandjes. Ik weet niet hoeveel collega’s toen de politie hebben gebeld omdat ze dachten dat er een ontsnapte gek een zelfmoordpoging aan het ondernemen was. En in de lente hingen er windvaandels. Erg geslaagd dus.

Sinds vandaag hangt er de volgende tekst:

BELEEF ME
BEKEER ME
BELIEF ME
BETAST ME
BEPAAL ME

Vooral het anglicisme in het belief me is prachtig! Het woord trok mij dan ook als eerste. Het heeft een uitstraling van tederheid. Van wederzijds vertrouwen. Van warmte. Van een innige band, waarin twee mensen verdwalen en elkaar zonder maskers liefhebben. Van iets kleins en fijns. Met zijn tweeën onder één laken, waar gegiechel gesmoord wordt door zachte kreuntjes. Waar verlegenheid en de zucht om elkaars lichaam te leren kennen elkaar afwisselen. Van in elkaar geloven.

Betast me: nachtenlange liefkozingen, harder, rauwer, vol smaak en geur, intenser èn intiemer dan belief me. Ongeremd en puur. Ongekende passie, niet te stoppen en geestverwarrend. De warme druk van handen, tong, lichaam…

Beleef me: maak me mee, leer mij kennen, blijf… Heerlijk! Wat een poëtische omschrijving van een ontluikende relatie? Of een vrijpartij van het hoogste niveau. Accepteer mij, zoals ik ben. Ontdekt mij! Niet alleen mijn lichaam, maar mijn ziel, mijn verlangens en mijn dromen. Wees niet bang voor mijn nukken, er komt een dag dat je niet meer zonder ze kan of wilt!

Maar dan… bekeer me… Bekeer me? Tot wie? Wat? Waar blijft de eigen identiteit? Paniek slaat om mijn hart en afkeer woelt in mij omhoog… Relaties van vrienden flitsen als beelden door mijn hoofd. Hoe vaak heb ik het niet al meegemaakt? Twee mensen, leuk als individu, dodelijk als combinatie. In gedachte voel ik mijzelf wegrennen, terwijl mijn religie-allergie juist bij die woordkeus omhoog gewoeld wordt door mijn associatieve vermogen en het tempo van vluchten doet versnellen.

Maar ik neem mijzelf terug. Peinzend glijdt mijn oog naar de woorden ‘bepaal me’. Zou het Amsterdams of Nederlands zijn? Palen? Als metafoor voor neukseks? Anyway, ik hoorde het voor het eerst toen de knappe Georgie (ofzoiets ) stond te kletsen met een van zijn huisgenoten in Big Brother 2. Zijn huisgenoot adviseerde hem Kim, het chickie waarmee hij scharrelde maar niets voor de camera mee deed, ‘zeker even te palen’ nadat ze beiden het huis zouden hebben verlaten. Palen. Het woord klopt gewoon.

Bepaal me… Zou het de macht symboliseren die de een schijnt te krijgen over de ander, door de daad van geslachtsgemeenschap verkregen? De macht, die mensen zo normaal vinden. Het heersen over de ander. Het maken tot slaaf, in de naam der liefde? Bepaal me… is dat hetgeen waarnaar iemand behoort te verlangen? Ik ben van jou, jij bent van mij en samen wurgen wij elkaar tot in het einde der tijden. Omdat het zo hoort. Omdat onze vrienden bankzitters dat ook van ons verwachten! Of zie ik het zo te somber in?

Het deed mij terugdenken aan het moment dat één van mijn ex-vriendjes mij mededeelde priester te willen worden. Een harde klap, vooral omdat ik mij toentertijd bijna 23 uur en tien minuten per dag zorgen maakte om zijn steeds sterker aanzwellende manie, waarin ik hem niet kon tegenhouden noch begeleiden. Als hij huilde aan de telefoon, dan brak ik mijn hoofd met vraagtekens en zocht ik radeloos naar wegen om hem te helpen. Maar hij woonde in London, en ik in Amsterdam.

Dat ik het uiteindelijk moest afleggen voor zijn spontaan ontstane en alles beheersende liefde voor Jezus Christus vond ik gemeen, maar deed mij inzien dat ik het niet meer kon winnen. Tranen vloeiden door zijn afscheidsschrijven, die ik twee dagen na onze laatste kus van hem ontving. “Als je echt van elkaar houdt, dan moet je elkaar kunnen laten gaan,” stond er geschreven. Het klonk niet onredelijk, het paste bij mijn theorie over liefde als uiting van vrijheid, dus ik liet hem los. Het resultaat: een half jaar lang was ik mijn ability om kleuren te kunnen zien verdwenen dankzij de overheersende grijsheid in mijn innerlijkheid.

Bepalen… Misschien was ik daarom op het moment dat ik zijn schrijven las wel zo verdrietig geweest. En zo woedend. Omdat ik hem had willen tegenhouden en redden van zijn geestelijk verval. Omdat ik zijn leven had willen overnemen, hem wakker willen schudden en terug willen nemen naar de periodes waarin wij samen elkaar beliefden, betastten en beleefden.

Elkaar bekeren hadden we overigens nooit gepoogd, omdat we van te voren wisten dat dat zinloos was. In de tijd dat wij elkaar voor het eerst zoenden, werkte ik immers als communicatie adviseur voor een abortuskliniek, en was hem verteld dat masturbatie moord was. Mannelijke masturbatie. Terugkijkend denk ik niet dat zijn opvoeders hem ooit verteld zullen hebben dat vrouwen ook konden masturberen. Daar vloeit immers geen zaad mee af en kan dus nooit als moord betiteld worden. Maar goed. Ik heb het hem nooit gevraagd. Voor dat onderwerp schijnt sowieso 90 % van de wereld nog niet klaar te zijn.

Echter, in het half jaar van grijsdom kwam ik er achter, dat ik al weken niet meer van hem hield, zoals een vrouw van een man kan houden, maar dat ik geleid werd door zorg en naastenliefde. Bepaal me… Als ik zijn leven bepaald had, door hem niet te laten gaan, dan was ons leven liefdeloos gebleven, doch doorgekabbeld.

Een paar weken geleden zat ik in de kroeg, gezellig, met wat bevriende politici.
“Ik ben niet zo goed in mannen,” zei ik toen. Een daverend gelach steeg op uit het gezelschap.
“Jij, bent een van de grootste en meest succesvolle flirts die ik ken,” zei iemand toen.
Natuurlijk weet ik de aandacht van het tegenovergestelde geslacht te grijpen en vast te houden en kan ik daar enorm van genieten. En zijn mijn beste vrienden vaak mannen. Maar dat was niet wat ik bedoelde. Geen ervan houd ik vast, of weet mij vast te houden. Dat komt omdat ik dat niet wil. Twee personen horen bij elkaar te zijn, uit beider vrije keuze. Niet omdat de één vertelt wat die moet doen. Niet omdat de ander dat simpelweg bepaalt. Misschien zijn er gewoon te weinig personen die die vrijheid weten te waarderen. Ik zie in ieder geval toch heel wat vrouwen om mij heen het leven van hun partner bepalen. Ergens heb ik er wel bewondering voor. Het is een eigenschap die mij schielijk ontbreekt. Mijn ex kon mijn gemis niet helemaal waarderen. Het was een half jaar later, en toen hij weer tot ratio bekoeld was, dat hij mij verweet hem niet te hebben tegen gehouden.

Dit alles overdacht deed mij concluderen, dat de vijf regels lijken liefde te verwoorden, maar zijn niets minder dan een verwoording van de hang van de meeste mensen, naar valselijk geborgenheid. Of de kunstenaar bezit een vorm van masochisme, waarmee hij of zij de wereld wil choqueren. Ik vind het gedicht in ieder geval erg mooi. Als het één persoon zo kan aansporen tot denken, dan heeft het literaire kracht…