Monthly Archives: augustus 2006

Machodansers & Thirza

Machodansers & Thirza

Gisteren heb ik eerst vier uur in de bus gezeten om op tijd te zijn voor mijn afspraak om 9 uur ‘s ochtends in Manilla.

Ik heb een bezoek gebracht aan PHANSuP, een organisatie die NGO’s op grassroots level steunt. Wij zijn aan het bekijken of wij deze organisatie financieel gaan steunen. Eerst zijn we gezamenlijk naar het allerarmste deel van Manilla gaan bezoeken… Pfff… ooit.. komen de foto’s online. Ze noemen het het zeedeel, omdat het de helft van het jaar tot heuphoogte overstroomt.

We bezochten een soortement van jongerencentra, gelinkt aan een kliniek. De jongeren die wij daar ontmoet hebben waren allemaal tussen de 14-20, allemaal employed als ‘dansers’. Een enkeling van de groep behoorde tot de bat people. Mensen die hutjes hangend aan de brug hebben gebouwd… Je kan er niet eens in staan, zo klein als het is. Ze hadden in het buurthuis hun bandje, waar ze hun eerste cd hadden uitgebracht. Ze traden natuurlijk speciaal voor ons op. Ik heb ook hun dubbelcd (!!!) gekregen, natuurlijk gesigneerd. Ze zongen over alle ellende die ze dagelijks tegen kwamen: van kids in de gevangenis en mysterieuze sterftes, tot waarom condooms belangrijk zijn. Uiteindelijk moest ik meedansen en wat was het geweldig. Natuurlijk ben ik altijd voor dit soort dingen te porren. Ik zal het niet snel vergeten. En zij mij ook niet. Het was echt zo super. Binnenkort moet ik in NL spreken over geweld tegen kinderen: absoluut ga ik hun muziek laten horen :-) .

Daarna doorgegaan naar een school waar toegang tot internet werd gecombineerd met toegang tot seksuele voorlichting. Erg progressief en bijzonder van de principal, dat zij dit in haar school wilde.

Daarna doorgereden naar Tagaytay, voor een overnachting. Vanochtend uitgebreid Taal Vulcano bezocht: de kleinste vulcaan van de wereld. Het ligt midden in een meer, de krater is een meer, en daarin ligt weer een eiland. Eerst per boot dus, dan per paard. Omdat ik het niet leuk vond hoe mijn begeleider mijn paard behandelde (over stenen draven, ga toch weg…), zijn we samen (het paardje en ik) maar even weggegalopeerd en daarna rustig in stap de berg op, hahaha. Heerlijk om weer even te rijden.

Nu weer terug in Manilla. Straks pak ik mijn vliegtuig naar Cebu. (Ik zat eerst in Subic, niet Cebu)). Ik heb besloten om door te werken en mee te gaan naar een workshop en een stukje te faciliteren. Veel Filipijnse partners, goed voor mijn inzichten en EU vertegenwoordigers. Prima dus. Wel neem ik daarna lekker echt vrij en ga ik chillen. Het strand is dichtbij. Samen met prachtige rijstterrassen op heuvels en chocolade bergen. Ik ben benieuwd…

Enne… na GOED zoeken, en zoeken, is het mij toch gelukt om vandaag het te vinden: tampons!

Groetjes uit de jungle

Groetjes uit de jungle

Zodra ik het kon direct uit Manilla vertrokken, om vier uur in een bus te zitten en een uur in de auto. Destination: Subic. Mijn beach resort zit midden in de ‘virgin forests’, op Amerikaans gebied. Het is hier werkelijk prachtig. Gisteren met maanvissen gezwommen, daarna gesnorkeld, toen de Mangrove bossen gaan bekijken, daarna een korte wandeling door de jungle en vroeg slapen. Vanochtend vroeg op. Eerst schepjes gezocht, daarna drie uur door de jungle, leguanen gezien, vissen, krabben, het strand. Vanmiddag met walvissen gezwommen (ik stuur de foto’s later nog wel).

Ik bevind mij in een paradijsje. Maar het is eigenlijk alleen maar toegankelijk met je credit card. De nacht kost hier een maandsalaris van de locale bevolking. En omdat het in een Amerikaanse basis bevindt, niet toegankelijk voor iedereen. Alleen auto’s en mensen met geld zijn hier toegestaan. Het is hier heerlijk stil, dat wel…

Het koraal is erg vervuild, ik weet niet hoeveel plastic zakjes ik heb meegenomen. Ik heb het onderweg al gezien: rivieren niet meer zichtbaar door al het afval dat er in ligt. En tja, dat spoelt natuurlijk ook de zee in.

Armoede, corruptie, gebrek aan seksuele voorlichting, dat is het probleem van de Filipijnen, vertelde mijn taxichauffeur mij vanochtend. Leuk detail: hij had nog liever de dictatuur van Franco, dan de huidige ‘democratie’. In plaats van ‘e’en persoon corrupt, honderden corrupte mensen. Er zit natuurlijk wel wat in.

Dit land is nog niet echt op toerisme geënt. Je hebt of overdreven dure plaatsen, zoals hier, of schandalig arm.

Ik ga stoppen, de manager van het resort wil graag zijn computer terug… hehe… Morgen om vijf uur weer terug naar Manila, voor nog wat afspraken. Kuch kuch kuch…

Terug in Manilla

Terug in Manilla

Vanochtend wederom gearriveerd in Manilla na twee dagen in San Jose te zijn geweest. San Jose is een klein stadje in de provincie Mindoro en erg ruraal. Ons hotel lag aan het strand en dat was werkelijk super! Wat is het water hier warm!!!

De ochtend na aankomst zijn we naar het locale Plan kantoor geweest, en later de middag naar de locale Child Protection Unit. De dokter was bijzonder aantrekkelijk ;-) en het feit dat hij een beetje stotterde maakte hem echt alleen maar nog leuker, hahaha. Wederom indrukwekkend project. Het is interessant hoe holistisch de aanpak hier is. Binnen de CPUs werken dokters, politieagenten, social workers, lawyers etc. Die aanpakt zorgt er voor dat in ieder geval een deel van kindermisbruiken voor de rechtbank komen. Toch kon ik het niet helpen om vraagtekens te zetten bij een zaak: verteld werd over het misbruik van een meisje van 3 jaar. De huishulp van 14 jaar had toegegeven dat zij het kind had misbruikt. Ze had verklaard haar vingers te hebben gebruikt voor penetratie. De huishoudster kon niet vervolgd worden omdat ze jonger was dan 14 jaar. Mijn intuïtie zei mij heel sterk, dat zeker gezien de enorm zwakke sociaal economische status van de huishulp dat zij betaald / gedwongen was tot het afgeven van een verklaring, zodat ze daadwerkelijke dader off the hook bleef. De corruptie is hier zo aanzienlijk. Maar goed… het waren maar mijn vermoedens, en wat weet ik er nu vanaf.

De avond daarna Youth Leaders ontmoet. Het waren jongeren onder de 18 jaar die allemaal erg betrokken waren bij maatschappelijke vraagstukken in de Filipijnen. Ik heb zo gelachen. Toen ze er achter kwamen dat ik op seksuele en reproductieve rechten van jongeren werkzaam ben, begonnen voorzichtig de vragen. Uiteindelijk heb ik bijna een uur seksuele voorlichting gegeven :-) . Fan-tas-tisch!

‘s Avonds nog wat zitten borrelen met de dokter en een paar van zijn vrienden. Ik lag pas twee uur in bed :-s (en de wekker ging natuurlijk weer om zes uur).

De dag erna zijn we het veld ingegaan. Eerst bezochten we een lagere school. Oh, al die kleintjes op school, wat was het schattig. En precies zoals het hoort te zijn. Wel een enorm te kort aan schoolboeken en andere materialen. We hebben samen met de kindjes gedanst en gezongen en daarna hebben ze ons rondgeleid over de campus.

Daarna doorgereist naar een Fishery Project. Grappige vissen kweekten ze daar. Het liet zien hoe mensen zelfvoorzienend konden zijn en daardoor economisch zelfstandig.

Daarna gingen spraken we met vertegenwoordigers van de barangay en spraken we over de implementatie van kinderrechten en anti misbruik maatregelen. De barangay is zeg maar het locale bestuur van een dorp / stadje. Een beetje een moeizaam gesprek. Met veel maatregelen was met name het gebied op voeding / toegang tot kindergezondheidszorg aanzienlijk toegenomen, maar wat ik mij tegen de borst stuitte was dat zij volledig ontkenden dat misbruik van kinderen in hun gebied plaats vond. Maar goed, met ons reist ook een journalist en met name zijn directheid van vragen leidde voor mijn gevoel tot ontkenning. Sommige onderwerpen vragen nu eenmaal een andere aanpak.

Daarna doorgegaan naar een middelbare school, waar we een groep peer educators ontmoetten. Peer educators zijn jongeren die andere jongen seksuele voorlichting geven. Dappere kinderen, zeker gezien de manier waarop men in dit land met dit onderwerp omgaat. Toch waren er wel cultuur clashes hoor. Zij anti premarital sex (hehe, nou, niet allemaal hoor, maar ze zeiden dat ze je als mens je dignity verloor als je er aan deed) en wij natuurlijk niet :-) en praten over de acceptatie van jongeren als seksuele wezens en het belang van toegang tot informatie, contraceptives en seksuele diensten. Uiteindelijk kregen we de vraag wie van ons in premarital sex engaged was. Alle zeven van ons staken hun hand op. Dat leidde tot hysterisch gegil. Moet je je voorstellen, een paar Nederlanders openhartig pratend over seks en seksualiteit tussen een groep van ongeveer 80 jongens en meisjes van 14 – 15. Iedereen werd spontaan verliefd op Erik, zeker nadat hij zei dat hij ook katholiek was en hoe hij niet in zag dat geen seks voor het huwelijk en de bijbel met elkaar verbonden waren, hahaha. Vlak voor vertrek wilden ze allemaal aan hem zitten en onze (zijn) handtekening. Ik heb nog nooit zo veel hysterisch geschreeuw en gegil meegemaakt. Het was hylarisch. Maar ook weer typerend. Ontkennen dat seksualiteit belangrijk is, maar ondertussen wel onze knappe Nederlandse jongen bespringen…

Een ander opvallend ding: toen ik vertelde dat gay people konden trouwen in Nederland waren ze zooo overrompeld dat ze niet wisten hoe ze moesten reageren. Een lesbisch meisje (die zo dapper was om daar voor uit te komen en ook geaccepteerd werd) sprong op en riep dat ze op het eerste vliegtuig naar Europa wilde. En daarna begonnen alle tachtig te klappen en te gillen. PFOE.

‘s Avonds nog een diner afspraak. Daarvoor gezwommen. Vanochtend terug gevlogen en net een gesprek op de Nederlandse ambassade gehad. De ambassadeur was erg open en geïnteresseerd. Aardige vrouw ook. De Filipijnen is overigens geen partnerland meer van Nederland. Het gaat economisch te goed, (officiële lezing). Wel steunen ze nog kleinschalig mensenrechten en anti-corruptie projecten.

Morgen gaan we winkelen, zondag vliegt de rest terug en blijf ik nog wat langer. Zo + ma heb ik dus vrij. Ik ga kijken of ik Manilla even uit kan. Op di heb ik nog een afspraak, woe ga ik nog wat projecten bezoeken, do, vrij en za heb ik wederom vrij. Heerlijk. Zondag weer terug naar huis. That’s it for now… Over een kwartier nog wat afspraken…

Vijf kindjes in mijn portemonnee

Vijf kindjes in mijn portemonnee

Gisteren veilig aangekomen in Manilla. Straks vlieg ik door naar San José. Het is nu vier uur ‘s ochtends. Dit land heeft de slechtste economie van Azië en de extreme armoede is hier werkelijk overal, behalve in metro Manilla, waar ze systematisch alles “wegpoetsen”. Vrouwen zijn hier geen moer waard, laat staan kinderen.

Na aankomst in Manilla gingen we direct door naar het Plan kantoor, daarna naar een project genaamd CHILD HOPE dat straatkinderen voedsel in ruil voor het bijwonen van lessen geeft.

De les legde uit ze niet in elkaar geslagen mochten worden als ze gearresteerd werden door de politie. De overheid doet aan ‘rescue’s van straatkinderen. De NGO’s noemen dit eerder ’round ups’. In de gesloten shelters waar de kinderen dan worden gestopt is het leven niet veel beter dan op straat. De kinderen waren stuk voor stuk erg aandoenlijk lief, slim en schattig. Bijna allemaal aan de lijm, prostitutie, misbruikt, onder de wonden en zonder enige status.

Vandaag naar de Child Protection Unit gegaan van de Universiteit van Manila. Erg interessant. Ze doen lichamelijk onderzoek van misbruikte kinderen en helpen met legal assistance en lobbyen voor betere wetgeving. Heel bijzonder project. Wel confronterend, zo een vrolijk gekleurde kamer met daarin wel een hele kleine gynaecologische stoel. Maar echt: dit project was ooit gestart door twee vrouwen. Deze dames zijn echt het voorbeeld dat je als individu met een wil echt de wereld kan veranderen. Als je ziet wat veranderd is in dit land, sinds de oprichting van deze kliniek, zowel in toegang tot zorg, als onderzoeksmethoden naar misbruik, als versoepelde wetgeving, als meer begrip en precaution bij intermediairen zoals politiek, lawyers etc. etc.

‘s Middags zijn we naar een project in de havens gegaan, dat verhandelde kinderen onderschept voordat ze terecht komen in de orgaan- / sex industrie / illegale “adoptie” of domestic labour. De mensenhandelaren betalen voor één kindje ongeveer Peso 500,- aan de ouders. Vijftig peso is ongeveer één dollar. Handelaren mogen alleen van de grote handelaren minstens 80 kinderen tegelijkertijd verhandelen. Het resultaat: nog jongere kinderen die gesmokkeld werden. Echt, niet dat er ook maar één kind iets te zoeken heeft in bovenstaande werkzaamheden, maar er zaten kinderen tussen die net klaar waren met kruipen…

Vandaag in de boekenwinkel gezocht naar boeken over seksuele voorlichting. Reproductive health education wordt het genoemd, en men doceert hier eigenlijk alleen maar natural family planning. Altijd seks zonder condoom dus. Natuurlijk werd ik eerst doorgewezen naar de pregnancy boeken en de ‘natural family planning’folder. Het is werkelijk een ramp hier.

Reproductive health education wordt hier overigens alleen maar gedoceerd aan ‘highly sexual active adolescents’. Na het bijna te hebben opgegeven, vond Erik de sectie sex education department. Ik heb drie boeken gekocht, om mijn collega’s hoe verschrikkelijk en compleet onvolledig, onjuist, homofoob etc etc etc is. Het is echt shocking wat voor informatie men hier krijgt. Volgende week ga ik naar een partner organisatie en gaan we gezamenlijk kijken hoe we comprehensive sexuality ecducation kunnen implementeren in een aantal projecten. Het gaat, zacht uitgedrukt, a hell of a job worden, maar ik kijk er deste meer naar uit.

Wel leuk om te melden: alle boekjes waren overduidelijk in de winkel door tientallen mensen gelezen.
Duidelijk in verlegenheid gebracht werden de boeken na afrekenen door de verkoopster direct ingepakt.

Toen ik de boeken na lang zoeken vond en afrekende viel mijn oog op de inhoud van mijn portemonnee en op het bescheiden bedrag dat ik nog bij mij had. Ik had in totaal nog vijf kindjes in mijn portemonnee.

Even een tussenstopje

Even een tussenstopje

Vanochtend stond ik nog onder een van de grootste douches op aarde (Niagara Falls, en ja, de boottocht was wél leuk, ondanks dat ik zeker de Miss Wet T-shirt met glans won!) en nu ben ik thuis. Leuk, ik vloog zowel over het huis van mijn ouders als over mijn eigen huis. Snel wat spullen droppen, een wasje draaien en drogen, badderen, inpakken en weer pleite. Haha, net was het zaterdag en straks is het maandag. Manila, here I come!

Hoe ik bijna iemand op zijn bek timmerde

Hoe ik bijna iemand op zijn bek timmerde

Gisteren, een reporter komt naar ons toe:
“Wie van jullie heeft AIDS”.
De onderlinge groep keek elkaar direct gealarmeerd aan.
“Niemand,” antwoordden wij, niet volledig naar waarheid.
“Ach, kom op, ik heb honderden mensen gesproken en slechts drie mensen hebben AIDS. Zelfs op een AIDS conferentie. Waarom hebben jullie het niet?”
“Misschien komt het door de ongelooflijke stigma die nog steeds gepaard gaat met HIV/Aids, dat de mensen je niet eerlijk willen antwoorden,” zei ik toen. “Zeker niet als je zulke stomme vragen stelt en een camera in iemands gezicht duwt.”
Eén van de groep stond op en hoorde hem verder uit. Camera’s aan.

“Statement: AIDS bestaat niet”.
En zo ging het nog een vraag of tien verder. Het was één van de idioten die er op geilt dat we nog steeds niet helemaal zeker weten dat het HIV virus daadwerkelijk AIDS veroorzaakt. Kijkend naar de causale relaties, is het echter voor 99,999% zeker.
En van welke ziekte weten we nu eigenlijk wel precies hoe het werkt, terwijl we zelfs de hik wel kunnen beschrijven, weten wat we er tegen kunnen doen, maar niet precies weten waardoor het wordt veroorzaakt. En dan is dit voorbeeld nog te simpel. Die vent was van een of andere AIDS conspiracy groep.

Vandaag kwam ik hem weer tegen. Gisteren was hij helaas al ontsnapt aan mijn aandacht en kreeg ik pas achteraf te horen wat zijn statements waren.

Ik stapte op hem af en vroeg:
“Ben jij die vent van de website?”
“Ja,”zei hij.
“Jij verdient het echt om flink op je bek getimmerd te worden. En hard ook.”
Hij reageerde verbaasd.
“Waarom?”
“Omdat je een boodschap verwoordt, die niet alleen nonsense is, maar ook schadelijk en daarbovenop nog eens bijzonder kwetsend.”
“Nee, joh, ik verkondig de waarheid. En ik geloof er ook in.”
“Geloof jij in god,” vroeg ik toen.
“Ja,”antwoordde hij volmondig.
“I guessed so,” antwoordde ik. “You have completely lost touch with reality .”

Het toeval wilde dat ik hem later weer tegen kwam, terwijl ik een kop koffie bestelde. Hij wilde graag met mij het dialoog aangaan. Ik weigerde.
“You are not worth one bit of my precious time. Just fuck off. You are one sick motherfucking bastard. Engaging in dialogue with you is like engaging a dialogue with Jehova witnesses. Not worth a thing.” Hij droop af. Maar niet voordat hij murmelde dat ik dan vast en zeker grof geld, zijn taxes, verdiende in de AIDS-wereld. Sukkel.

Ik was zo kwaad, zo ongelooflijk kwaad, jullie willen het niet weten. En bah, nu geef ik indirect ook nog een platform voor zijn onzin.

Gelukkig had ik vlak daarvoor mijn (succesvolle) posterpresentatie gehad en smaakte de grande soy latte heerlijk.
De aandacht voor onze poster was bijzonder goed. Onze poster (ik deed het samen met SIECUS) vergeleek comprehensive sexuality education met schadelijke abstinence-only-untill-marriage programming, met daarin ook verschillende educationele boodschappen uitgelicht…

Als uitgangspunt hadden we de uitkomsten van ICPD genomen (een voor mijn werk belangrijk intl en geratificeerd verdrag, waarin duidelijk staat geformuleerd dat jongeren het recht hebben op toegang tot informatie en diensten, dat hun behoedt voor geslachtziektes, ongewenste zwangerschap en het risico van onvruchtbaarheid). Vreemd genoeg een uitgangspunt dat hier op de AIDS conferentie schierlijk ontbreekt…

Ik heb de rest van de middag vrij genomen en ben samen met Shan naar het eiland in Lake Ontario gevaren en gaan zwemmen. Het was heerlijk. Helaas moest Vanessa onverwacht naar een andere meeting, waardoor we niet naar het Schoenen museum konden. Daarna een werkelijk grandioos Thais diner genuttigd en tot slot naar een supercoole MTV-party geweest. Ze hadden 48 jongeren om in groepen van ca 6 gevragd om binnen 48 uur een docu te maken over HIV/AIDS. Well that was impressive.

Helaas had noch de inzending van T., noch die van S. gewonnen… But hey, it was great fun!

Hello to Africaaaaaa (and especially to Gambia)

Hello to Africaaaaaa (and especially to Gambia)

Vanochtend had ik mijn debuut op de Afrikaanse radio. Een radiostation uit Gambia wilde graag met mij een interview doen over de rol van jongeren in de strijd tegen hiv/AIDS. Het viel te beluisteren in heel Afrika. Voor mij, als voormalig jongerenactivist, een makkelijk onderwerp. Jongeren (onder de 25, ongeveer de helft van de wereldbevolking) zijn namelijk zelf de beste pleitbezorgers en hebben het recht om te participeren in de totstandkoming van beleid en programma’s die hun direct raken. Dit is vastgesteld in het Kinderrechtenverdrag. En dat maakt het tot onze plicht, als zijnde volwassenen, om deze kansen en mogelijkheden te faciliteren.

Daarnaast heb ik het over het belang gehad van de openheid naar de seksualiteit van jongeren, en de acceptatie van jongeren als seksuele wezens, ongeacht hun huwelijkse status, leeftijd, seksuele oriëntatie en identiteit, handicap, HIV-status of sociale achtergrond. Over het belang van goede seksuele voorlichting, toegang tot voorbehoedsmiddelen en seksuele en reproductieve gezondheidsdiensten.

Tot slot werden mij vragen gesteld over jongeren en HIV in Nederland. Allereerst heb ik bedankt voor deze vraag. Ik vond het fantastisch om te kunnen vertellen dat HIV en AIDS ook onderdeel zijn van de Nederlandse samenleving. Vergeet niet, dat er nog steeds heel wat landen en regeringen zijn die keihard ontkennen dat HIV/AIDS ook in hun land aanwezig is! Ik heb verteld over Jongposithiv, de Nederlandse jongerenorganisatie voor jongeren met HIV. Ik heb over het leven van een vriendin verteld, die ook hier nog steeds kan rekenen op onbegrip, discriminatie en stigmatisering. Haar ouders weten bijvoorbeeld haar status niet, en dat houdt ze angstvallig verborgen. En van de mensen die het in haar omgeving wel weten, kon ze rekenen op heel wat kritiek. Vooral toen zij besloot om zwanger te worden.

Toen heb ik opgeroepen om de seksuele en reproductieve rechten van mensen met HIV niet langer te ontkennen. Nog steeds is men geneigd om na de diagnose direct mensen hun seksualiteit of kinderwens te ontnemen. En dat terwijl we toch weten hoe partners beschermd kunnen worden, en de medische wetenschap allang ver genoeg is om de kans op moeder op kind transmissie gigantisch te verkleinen.

De tweede spreker in de studio (een vrouw uit Uganda) sprak hartstochtelijk over het belang van property and inheritance rights voor vrouwen. Op zoveel plekken in deze wereld worden vrouwen van huis en haard verdreven als hun man merkt dat ze HIV-positief zijn. Of waar vrouwen na overlijden van hun man direct worden weggejaagd, en het land door de familie van de man wordt opgeëist.

De vrouwen optocht van gisteren was goed. Ondanks het vroege tijdstip waren er veel vrouwen (en een enkele man) op afgekomen. Maar echt onder de indruk was ik gisteren van SILENT LISTEN. Een zevental tafels met geluidsinstallatie stonden opgesteld, en een aantal activisten (waaronder ik) waren uitgenodigd hun statement op het gebied van HIV/AIDS te doen. De statements werden door elkaar in dezelfde ruimte heen gelanceerd. Daarna werd het materiaal teruggespoeld en werd de stemopname omgezet in klanken en tonen. Het resultaat: prachtige muziek. Mijn statement ging over ongeveer hetzelfde als ik vandaag op de radio verteld heb. Alleen was ik zo onder de indruk van de andere sprekers, dat ik moeilijk uit mijn woorden kwam. Ik was geëmotioneerd en geraakt. Ik had expres niets van te voren op papier gezet en dat was maar goed ook.

Gisteravond deed mij wederom realiseren wat voor een enorme impact HIV/Aids heeft. Mensen verliezen hun vrienden, familieleden en kennissen. Mensen worden uit een maatschappij verstoten, gediscrimineerd en in een zeer eenzaam en schaamtevol hokje geplaatst. Met HIV/Aids wordt gender ongelijkheid en social injustice nog zichtbaarder dan dat het al is. Waarom hebben slechts zo weinig mensen toegang tot treatment and care? Of preventie? En waarom weten wij al lang de oplossingen, ookal is er geen cure, maar kunnen we niet implementeren…

Goed. Vanmiddag een afspraak gehad met een partnerorganisatie uit de Filipijnen (tenminste, na dit gesprek van de ochtend, een van onze aankomende partners :-) ). Erg leuk, ze combineren access to internet met access to sexuality education. Kennen jullie ze? Van die kleine internet shopjes? Wat een geweldige plek voor seksuele voorlichting!!!

Daarvoor met V. van SIECUS gesproken en de voorbereidingen voor onze gezamenlijke posterpresentatie voor donderdag doorgenomen. We gaan allebei strak in pak (maar wel eentje die onze vrouwelijkheden accentueert, natuurlijk) en het toeval wil dat we allebei een roze krijtstreep erin hebben. Ook hadden we het voor elkaar gekregen om onze haren in dezelfde kleur te verven, zonder het van elkaar te vertellen. Als dat geen match is, dan weet ik het niet meer. Wij hebben besloten om een bezoek te brengen aan het Schoenenmuseum, na onze presentatie. Heerlijk. Duizenden schoenen door de eeuwen heen en uit alle windhoeken van de wereld. Als dat geen treat is, dan weet ik het niet meer… Hihi, twee mensenrechten activisten met een schoenenafwijking… Moet kunnen.

Vanavond heb ik een receptie van OSI, Open Society Institute. Een geweldige privaatrechtelijke donor organisatie die zich inzet voor de (nog meer) gemarginaligeerde groepen. Injecting drug-users, sex-workers etc. etc. Een heerlijke organisatie. Prinses Mabel van Oranje is voor dit instituut directeur Europese zaken. (En wat een fantastische vrouw is zij toch!!! Ja, ik ben fan van Mabel. S. werkt er overigens sinds een maand of twee nu ook.)

Nu, na het schrijven van deze lange blog, ga ik maar even een uurtje pitten. Straks nog een telefoon conferentie en daarna dus door naar OSI. Morgen weer een lange dag. Ik ga een juridische cursus volgen aan de Universiteit van Toronto, over hoe mensenrechtenschendigen op het gebied van HIV/AIDS conform het internationale recht omgezet kunnen worden in State Claims. Ik verheug mij er al weken op. Waarom hebben ze dit soort geweldige cursussen nu niet in Amsterdam…

Geen condoom, geen seks en erger nog: de women’s rally om zeven uur ‘s ochtends

Geen condoom, geen seks en erger nog: de women’s rally om zeven uur ‘s ochtends

Speaking about missed opportunities: Ik deed mijn tas open en haalde alle boekjes eruit en bekeek ze zorgvuldig. Niets. En welgeteld één vage folder over het belang van preventie. Nog een keertje doorspitten dan, misschien had ik het over het hoofd gezien. Wederom niets. Alle ritsjes open, op zijn kop en schudden. Noop. Niets. Nog een zijvakje, nog een vergeten ritsje open… wederom niets!

Op ‘s werelds grootste en belangrijkste AIDS conferentie zit er geen condoom in de bijbehorende tas + conference materials (op elk congres krijg je wel weer een leuke nieuwe tas). Schandalig. Maar helaas: Amerika had gedreigd de funding voor het congres stop te zetten als er er eentje wel in zou zitten. Een zwaar gemiste kans om een politiek signaal af te geven en een dikke vinger te trekken. Jaja, beste lezers, het is anno 2006 en condooms kunnen nog steeds niet. Stel je toch eens voor, zo een condoom, dat zou zo maar kunnen leiden tot promiscueus gedrag, en dat kan natuurlijk echt niet! Wat een onzin allemaal.

Vanavond was de opening ceremony. Slaapverwekkend, saaie speeches en de president van Canada was niet aanwezig. Ik heb een enorm dubbel gevoel over gehouden van het Bill en Melinda Gates verhaaltje (alleen al hoe ze met zijn tweeën opkwamen en zich als toonbeeld van het gezin profileerden *ieuw*)… Maar goed, de laatste jaren zijn ze als grote donor van ontwikkelingssamenwerking wat meer te pruimen geworden. Maar echt praten over de seksualiteit van jongeren, durfen ze niet. Een enorm stigmatiserend verhaal naar de sex-workers. Het stimuleren van veilige abortus, nee, vergeet het maar. En het gehate PEPFAR van Bush ophelmelen… *dubbel ieuw*.

Maar aan de andere kant: wat zou Global Fund zonder de 150 miljoen per jaar van de Gates foundation zijn? Toch ben ik dan maar nog steeds een trotse Mac-bezitter, denk ik dan maar.

Het woord seks, nauwelijks nog gevallen. Tja, één keer, uit de mond van Melinda Gates (cheer). T. van de Youth Coalition was wel erg schattig on stage bij DJ Tiësto, ambassadeur van Dance4Life. D4L is ooit ontstaan uit een initiatief van WPF en StopAidsNow! Ik heb de geboorte nog van scratch mogen meemaken.

De vergadering van zaterdag was erg leuk! Het ging over de politieke kant van seks en seksualiteit. Voor mij weinig vernieuwend (seks en politiek. Volgens mij als je die twee woorden in combinatie met Liza googelt dan krijg je leuke hits ;-) ), maar voor andere mensen een eye-opener.

Het was hylarisch: toen ik de zaal binnen liep, mijn armen omhoog stak en ‘hallo’ riep, keek iedereen op, maar kreeg ik geen reactie. Dus maar nog een keer. En toen: ‘Oh my god, it is Liza!! HIIIIII’. Men moet nog een beetje wennen aan het feit dat ik geen blondine meer ben, hahahahahaha.

Vanochtend relaxt ontbeten in het hotel, samen met Susanna. Susanna is een van de beste LGBTQ / seksuele en reproductieve rechten / sex-workers’ rights / feministes die ik ken. Een van hè, want er lopen er hier heel veel rond :-) . We concludeerden dat het heerlijk was om om kwart voor tien nog aan het ontbijt te kunnen zitten. Daarna met Shannon langs Lake Ontario gewandeld en koffie gedronken. In de middag een afspraak op de Global Village (dat is zeg maar het NGO forum) afgewikkeld, Marlies van CHOICE tegen het lijf gelopen (ze komt waarschijnlijk vanaf morgen in mijn hotel logeren, want het hare is echt TE ver weg). Daarna dus door naar de Opening Sessions en net nog met S. gedineerd.

Morgenochtend staat om zeven uur s’ochtends de Women’s Rally georganiseerd, parallel aan het UNIFEM evenement. Jaja, het congres begint elke ochtend om zeven uur s’ochtends al. Maar welke idoot haalt het in zijn hoofd om:
- de women’s march om zeven uur s’ochtends in te plannen? (welke kip loopt dan op straat?)
- het parallel te plannen aan het UNIFEM-evenment? (UNIFEM is het onder gefunde VN-instituut dat opereert op het gebied van vrouwenrechten)

Waarschijnlijk de idioot die ook bedacht wat er in de conferentie tas wel en vooral niet moest zitten. Nog even ter afsluiting voordat ik ga slapen dan maar:

Van elke nieuwe HIV infectie (ongeveer 15.000 infecties per dag) is
- de helft bij iemand jonger dan 25 jaar (dus elke 15 seconden is een nieuwe jongere geïnfecteerd)
- bijna drie kwart van de nieuw geïnfecteerden is vrouw…

Welteruste, mijn wekker gaat al weer snel…

Hey, I know you!

Hey, I know you!

“Excuse me sir, can I steal one of your chewing-gums?”
“Hey, I know you.”
Brr, versierpoging. Nu echt even geen zin in.
“No you don’t”.
“Yes I do”
“No, you don’t!”
“Yes… I do!”
All right, under which circumstances have we met, than?”
“Jij was toch bij de voorbereiding van de UNGASS on HIV/Aids review”.
“Eh… ja…”

Goed, en dat was dan nog op Schiphol. Het vliegtuig zat vol met bekenden uit de AIDS-wereld. Op het vliegveld hingen banners met ‘Welcome participants to the XVI Aids conference’. Erg sympathiek. De hele vlucht gelezen. Een boek (Rosario is dood) begonnen en uitgelezen op vijftig bladzijden na. Het was fijn dat de lucht zo droog was in het vliegveld, dan had ik tenminste een excuus waarom mijn ogen af en toe traanden…

Tijdens rit naar het hotel op de snelweg miste ik ineens de skyline van Manhattan, want goh, wat leek het even op NYC.
Goed geslapen, mijn borstel vergeten, een bot scheermesje meegenomen, maar alles gaat dus goed. Ik ga mij aankleden en ontbijten. Over drie kwartier begint het grote knuffelfestijn, want ik heb mijn eerste vergadering. Veel van mijn internationale vrienden staan op de aanwezigheidslijst.

Post, buiktyfus, verregend en vertraaaaaging…

Post, buiktyfus, verregend en vertraaaaaging…

Nadat ik vanochtend heel productief nog wat post afgehandeld had en langs het postkantoor gespurt was, kwam ik compleet verregend op Schiphol aan. Ik ben benieuwd hoe mijn poster het in zijn kartonnen koker heeft gehouden… Ik vrees het ergste. Zelfs mijn sokken waren doorweekt. Zodra ik de deur uitstapte deden de weergoden er namelijk nog een schepje bovenop.

Daarna snel naar de Travel Clinic van Schiphol om mijn buiktyfus (wat klinkt dat toch ontzettend ranzig) vaccinatie op te halen.

Om er vervolgens achter te komen dat ik mijn lekkere wollen vest onderweg verloren ben, maar liefst zeven uur vertraging heb en dat de kans groot is dat ze de vlucht annuleren en mij overboeken naar de nachtvlucht. Gelukkig ben ik elite member en hebben die altijd voorrang met dit soort geintjes. Want nachtvlucht betekent al heel vroeg in Toronto aankomen en dan waarschijnlijk direct door naar mijn eerste vergadering (09:00 uur locale tijd). Pas morgen vertrekken is voor mij geen optie. Maar goed, alles beter dan een paar idioten aan boord met aanslagen in hun hoofd .

Wel heb ik net gehoord dat in de Filipijnen nog verder vliegen, zodat we de projecten in de remote area’s kunnen gaan bezoeken. Tja, wat moet je anders: het zijn 7.061 eilanden. Dat gaat niet zo makkelijk met de bus.

Maar goed. Eerst maar even een warme douche, mijn kleren drogen en een slaapje, want het ziet er naar uit dat ik nog wel eens een lange nacht kan gaan krijgen. Verdorie net de eventueel verleppende inhoud van mijn koelkast bij het vuilnis gezet. Gelukkig heb ik nog een paar crackers, honing en gestampte muisjes.