Monthly Archives: oktober 2006

Kleurkeuze bepaalt bedprestaties

Kleurkeuze bepaalt bedprestaties

Een van de grappige dingen aan mijn werkgever, is dat wij op intranet zo ongeveer al het nieuws bijhouden dat op het gebied van seksualiteit uitkomt. Hylarisch, af en toe. En deze wilde ik jullie toch niet onthouden…

Het Laatste Nieuws [.be], 25-10-2006

Roodharigen hebben meer seks en wisselen sneller van partner. Als we enkele seksuologen mogen geloven, is dat beslist zo. De kleur van je kleding, de inrichting van je huis en zelfs de tint van je auto zouden jouw seksuele persoonlijkheid weerspiegelen. Geen favoriete kleur? Bekijk je garderobe grondig en zoek de tint die je het meest tegenkomt. Read the rest of this entry

Lekker warm, hè?

Lekker warm, hè?

Vandaag kwam het Living Planet Report 2006 van het WWF uit. Waar men vroeger inschatte dat de temperatuur met 5 graden in de 21e eeuw zou stijgen, zitten we anno 2006 al op 3 graden celcius. Nu houdt men daarom maar tien graden aan… De gevolgen zijn niet alleen maar ‘een paar verdronken’ ijsberen!

Wanneer houden we op met het verschuilen achter de ruggen van de grote onwelwillende landen. Of, zoals Balkenende het zei tijdens het vragenuurtje met de MP “Nederland is maar een heel klein landje. En wij doen al genoeg om Kyoto te halen…” Ons gedrag moet radicaal om. En dit WWF report laat dat maar weer eens opnieuw zien. Wie heeft het lef om te beginnen?

Read the rest of this entry

Aandacht voor Sudan en Jan Pronk

Aandacht voor Sudan en Jan Pronk

Vandaag op mijn blog een nieuwsartikel (Telegraaf) over Jan Pronk. Hij is namelijk gesommeerd om binnen 72 uur Sudan te verlaten.

Sudan, Darfur: mensenrechtenorganisaties staan met hun handen in het haar omdat zij de directe hulpverlening meteen kunnen stopzetten, als ze de realiteit direct zouden beschrijven.

Een veroordeling van de internationale gemeenschap blijft en bleef uit, met name dankzij het gekissebis over de effecten van een woordkeuze. Genocide is namelijk een wat beladen juridische term met wat lastige inhoudelijke aspecten, en het van toepassing verklaren betekent onder andere zo ongeveer dat je als internationale gemeenschap (en dus de landen zelf die daar deel van uit maken) troepen moet sturen.

Maar ‘gelukkig’ werd die moeizame discussie afgebroken door wat handjegeschud, wat geflits van camera’s, wat champagne en natuurlijk met een verklaring dat ‘het vredesproces’ een feit was.

Dus verdween (en verdwijnt nog steeds) de realiteit onder het politieke tapijt en ondertussen raakten de weinig beschikbare beelden van dat deel van de wereld, allang vergeten.

Jan Pronk: ik hoorde hem een keer spreken over duurzame ontwikkelingen en zijn beloofde inzet daarvoor, tijdens een debat tussen Paul Rosenmoller en Thom de Graaf. Ik geloofde Pronk niet, en besloot hem achterna te reizen naar een VN-top in Johannesburg, om te kijken of hij zijn woord hield. En hem er anders wel aan te herinneren. Maar dat laatste was niet nodig. Hij zette zich wel daadwerkelijk in voor een duurzame wereld. En was een van de weinige mensen met invloed, die dat deed. Een mislukte VN-top, maar hij had zijn woord gehouden. Ik hoop dat zijn uitzetting positieve gevolgen krijgt voor Sudan en met name Darfur zelf… Laten we het debat maar weer eens beginnen.

Read the rest of this entry

De kop is er af!

De kop is er af!

Vanochtend begon de door mij opgezette training. Gisteravond was ik al met de groep uit eten geweest. Tien dappere jongeren, allen komend uit landen waar abortus onder geen enkele omstandigheid of enkel in geval van ernstige bedreiging voor het leven van de zwangere vrouw is toegestaan, vallen de aankomende dagen onder mijn vleugels. Allen komend uit landen, waar een ongeplande zwangerschap kan leiden tot een doodvonnis. Of misschien wel nog erger, een bijna doodvonnis. Dapper zijn ze, omdat zij het debat, ondanks hun nationale limitaties, toch durven aan te gaan.

Voor mij was het begin een beetje onwennig, ook al heb ik eerder getraind. Het is raar om juist deze jongeren een training te geven, omdat ik vroeger met hun voorgangers zelf achter de tafel zat. Ik ken de organisatie van toen ik zelf nog een jongerenactivist was. En natuurlijk onder de trainingen altijd enorm liep te geiten. Andere jongeren dan vroeger, maar dezelfde organisatie en daardoor een vertrouwd en dus raar. Echt vreemd, om ineens niet naast hen te zitten, maar voor hen te staan. Gelukkig loop ik wel als trainer nog steeds te geiten.
“Liza, can you name one of your skills?”
“Eh… I am good in making bad jokes at the wrong moment.”

En terwijl ik in de vroege ochtend een standaard ppsje over onze org afdraaide (saaie ppssen) en ik er ineens achterkwam dat mijn standaard organisatieverhaal niet in volgorde overeenkwam met de sheets, werd ik ineens overvallen door een gevoel van onzekerheid. Gelukkig gaf mijn collega daarna een training over facilitation skills, waardoor ik even de tijd kreeg om de groepsdynamiek te voelen en een hapje adem te halen (na dagenlang voorbereiden).

Mijn training over advocacy ging daarna werkelijk grandioos. Ik voelde mij als een vis in het water en mijn opzet werd enorm gewaardeerd…

Morgen staat in het thema van mythes, realiteit en procedures omtrent (veilige) abortus. Eerst gezamenlijk er over nadenken en daarna brengen we een bezoek aan een abortuskliniek. Ik weet zeker dat morgen echt een fantastische dag gaat worden. Want waar is het veiliger dan te leren praten over zoiets essentieels, dan in een land dat zo verstandig met bepaalde zaken omgaat?

Oh ja, Nederland is vandaag keihard uitgelachen omdat Nederlanders melk drinken tijdens de lunch. Het is maar dat jullie het weten…

Veilige abortus, ja waarom eigenlijk?

Veilige abortus, ja waarom eigenlijk?

Terwijl ik een training voor 10 internationale jongeren aan het voorbereiden was over o.a. toegang tot veilige abortus, kwam er een alert mijn mailbox binnen.

“In Niguracua steunen in een poging om stemmen te winnen voor de nationale verkiezingen van 5 november, steunen de linkse Sandinista kandidaten de rechtse kandidaten in de oproep om alle mogelijkheden tot abortus geheel af te schaffen en de strafmaat te verhogen tot hogere straffen dan die welke staan voor moord! Het wetsvoorstel wordt reeds morgen besproken door het Judiciary Committee. Daarna komt het weer terug bij het parlement voor een plenaire stemming. Een aantal activisten in Nicaragua werken momenteel keihard om deze voorstellen terug te draaien, en ze hebben daarbij international hulp gevraagd.”

World Population Foundation heeft een brief opgesteld, die mijn organisatie natuurlijk heeft medeondertekend.

Hmm.. je kan natuurlijk je afvragen, wat dat voor zin heeft, vanuit het veilige Nederlandje de Nicaraguaanse parlementariers te bestoken, maar soms… soms maakt internationale verontwaardiging wel degelijk uit.

Abortus. Het is werkelijk één van de zo niet HET meest controversiële onderwerp ter aarde. Je kan er geen woord over zeggen, zonder dat je de ene keihard op zijn tenen stampt en een ander tegelijkertijd hoop geeft. Maar zolang het Vaticaan abortus erger vindt dan pedofilie, vrees ik dat de controverse voorlopig nog niet de wereld uit is.

En dat is pas letterlijk doodzonde, want abortus criminaliseren vermindert niet het aantal abortussen, maar zorgt wel voor de 78.000 sterfgevallen per jaar die direct het gevolg zijn van onveilige abortus. En draagt bij aan de honderdduizenden vrouwen die verminkt raken, per jaar, voor de rest van hun leven. Om maar te zwijgen van de economische druk op de gezondheidszorg, het lot van verwaarloosde ongewenste kinderen etc etc.

En dat terwijl wij toch wel allemaal het al 42 jaar oude maar helaas nog zo actuele gezicht kennen van de gevolgen van onveilige abortus…

Police photo of Gerri Santoro, mother of two children, who died in 1964 at age 27 in a Connecticut motel room after a botched illegal abortion. She was left to die alone in the motel by the man that operated on her using borrowed medical implements and a textbook. See http://www.sapphireblue.com/25years/

Komen jullie weer bij ons eten?

Komen jullie weer bij ons eten?

Mijn aandacht werd getrokken door een poster met de tekst ‘Komen jullie weer bij ons eten?’. Omdat ik vorig jaar al dacht van ‘hé leuk’, maar vergeten was actie te ondernemen, heb ik besloten mij dit jaar wèl op te geven. Na wat zoeken op het internet kwam ik bij de organisatoren.

De Hospitality Diners zijn uniek in Nederland. Islamitische gezinnen nodigen niet- moslims thuis uit om gezamenlijk een iftar-maaltijd te nuttigen en de ramadansfeer te ervaren. De diners zijn fantastische gelegenheden om in besloten kring met elkaar in gesprek te gaan en met elkaars leefwijze kennis te maken.

Ramadan duurt nog maar tot 23 oktober, dus het is maar hopen of ze nog een plekje hebben. Ik heb twee personen opgegeven, dus wie gaat er mee?

Geen vlucht

Geen vlucht

Je vlucht missen is nooit leuk. Ik heb het wel meegemaakt hoor, dat ik ‘s ochtends wakker werd, op mijn horloge keek en dacht ‘fuckkkkk’. Behalve dan die ene keer natuurlijk dat ik mijn vlucht wilde missen, maar dan twee weken stuck zou zitten en ik mij nog steeds afvraag waarom ik in godsnaam toch die oorspronkelijke vlucht genomen heb… Maar dat de organisatie waarmee je samenwerkt je vlucht niet bevestigd heeft (en die van je reisgenoot) is echt niet chill. Tot zover een lesje samenwerken. But hey, these things happen. Maar New York dit jaar lijkt gewoon een beetje gedoemd. En dat terwijl ik zo van die stad hou. In mei was ik ziek en nu dit *zucht*. Ach, het geeft wel tijd om verslagen te typen. Joy…

Nou ja. Net maar met mijn nieuwe buurmeisje (echt leuke meid) de salarisverhoging en mijn vaste contract gevierd. En eerst hartstochtelijk tijdens het eten tegen Paul geklaagd. Heerlijk. Dank Paul! x

Duurzame ontwikkelingen gelinkt met seksualiteit

Duurzame ontwikkelingen gelinkt met seksualiteit

Gisteren had ik een lunch met commissioners van de Earth Charter Council. Omdat daar nogal wat belangrijke namen tussen staan, was het even diep zoeken in mijn kast. Zeker omdat ik het natuurlijk weer eens over seks ging hebben. Maar na lang graven vond ik toch de juiste keuze. Mijn ultiem conservatieve marine blauwe pak, met een lichte krijt. Een jurk met een jasje. Zeg maar gekocht in zo een veel te dure winkel waar mijn mama altijd saaie kleren vandaan haalt.

De lunch verliep goed. En mijn verhaal over de link tussen principle 7 van het Earth Charter, that calls upon ‘patterns for human reproduction that are sustainable and safeguard Earth’s regenerative capacities, human rights and community well being’ en toegang tot seksuele en reproductieve gezondheidsdiensten, zeker in de context van ‘het terugdringen van seksueel geweld, met name tegen kinderen’ werd erg goed ontvangen.

Ik heb de afgelopen jaren erg goed naar de oppositie geluisterd en dat heeft mij enorm gesterkt in het vinden van de juiste argumentatie, waardoor ik zelfs van de mensen die tegen seksuele en reproductieve rechten zijn op minimaal respect kan rekenen. En zo zou het moeten zijn. Gemeenschappelijke doeleinden vinden en daarop samenwerken ipv continu met elkaar over straat te rollen. Maar dat is niet altijd even makkelijk, zeker niet als mijn publiek of tegenstander gekleurd is door ideologie. Maar ik kom een heel eind. En daar ben ik best trots op.

Daarnaast kom ik uit de wereld van duurzame ontwikkelingen en heb ik zelf met en aan het Earth Charter gewerkt. Dat was nog in 2002 toen ik er naar Johannesburg voor afreisde. Een stad waar ik overigens, teleurgesteld raakte in het thema duurzame ontwikkelingen, omdat ik de actoren ervan zo conservatief vond.

Het is wel grappig. Ooit was de link die ik gisteren maakte het onderwerp van mijn scriptie, maar ik was gestrand in mijn redenaties. En nu kon ik het zo samenvatten. Veelbelovend dus voor mijn toekomstige plannen. De link tussen duurzame ontwikkelingen en seksualiteit is niet altijd even makkelijk samen te vatten, haha.

Daarna ben ik bij Ruby blijven logeren, dat was erg gezellig. We hebben eerst de hele stad doorgewinkeld en ons daarna over gegeven aan goede gesprekken en make up. Sinds gisteravond ben ik aan de foundation.

Vanochtend, toen ik eindelijk om half twaalf op kantoor was (De trein was stuk. Eerst teruggesleept, daarna naar Duivendrecht doorgewezen, toen weer terug naar Centraal om via een omgeleide trein naar Utrecht te gaan) wisten mijn collega’s niet wat ze zagen. Volgens mij verkeren sommigen nog in shock.
Van ‘ga je naar een bruiloft’, tot ‘jee, met wie heb jij een afspraak’ tot ‘moet je naar een begrafenis’ tot ‘nee, ik vind dit toch niet echt leuk’ tot ‘wat zie jij er mooi uit’ en tot ‘hey hebben we een nieuwe directeur?’ Ik heb het allemaal gehoord. Ik heb dat pak wel vaker aan, maar ben dan altijd ‘out of office’.

Wel vandaag veel productieve dingen gedaan. Zo heb ik geregeld dat ik van UNICEF voor volgende week extra security passen heb gekregen (benodigd bovenop mijn ECOSOC pas) voor het bijwonen van een lancering van een rapport over geweld tegen kinderen in de Derde Committee van de Verenigde Naties. (Deze gaat o.a. over mensenrechten). Hoi hoi. Volgens mij zijn jullie lezers mij nu weer eens kwijt. Maar dat is TOF ;-) . Want de 3e com is voor NGO normaliter niet toegankelijk. Maakt New York volgende week toch nog weer een stukje leuker. I (L) NY.

Daarna met Liselotte gegeten en nu eindelijk… in slobberbroek. Ik werd echt kriegelig van de lengte van mijn rok. Conservatisme is mij toch niet zo op mijn lijf geschreven…

Back to basics

Back to basics

Dit weekend moest ik dan toch eindelijk een beslissing nemen. Weg naar Pakistan of Colombia, wel of niet. Makkelijk was het niet. Ik ben op dit moment nu eenmaal niet echt tevreden over de gang van zaken hier in Nederland en dan is weggaan een makkelijke keuze.

Dit weekend stond vrij onverwacht een ex-minnaar van mij op de stoep. Waar ik mijn best gedaan had om hem te ontwijken, won zijn koppigheid het van mijn afwijzendheid. Wij zijn nu eenmaal erg goed in het in elkaars haren vliegen en dat was wel het laatste waar ik dit weekend, moe en wispelturig als ik was, zin in had.
Daarnaast ben ik in zijn aanwezigheid vaak als een egeltje. Hij zegt wat en hup, ik rol op en zet al mijn stekeltjes uit. Misschien dat ik daarom ook wel vergeten was, dat hij boven alles een vriend van mij is.

Hij vroeg mij naar mijn overwegingen om te vertrekken. Ik keek hem half boos aan en zei: “dat weet ik niet.” Hij keek lachend terug en antwoordde: “Liza, je vrijt nog makkelijker dan dat je praat. Praat.” Zwijgend en nukkig keek ik uit het raam.

Hij liep naar mijn Macje en zette mijn iTunes aan en klikte op mijn top 25 meest beluisterde nummers. Ik wist niet eens dat die knop bestond! Uit de boxen klonk “Goodbye moon” van Shivaree. Het liedje wat wij beluisterden toen hij mij ooit naar Schiphol bracht, waarna onze wegen weer scheidden. Ik naar Budapest, hij naar een andere stad. “Weet je het zeker?” vroeg hij. “Talk…”

Na een nieuwe vijf minuten van stilte begon ik langzaam. En ineens kon ik de hectiek van de afgelopen maanden verwoorden. Of misschien wel van de afgelopen jaren. En wat mij nog het meeste verbaasde was mijn vergeten boosheid op mijzelf over hoe een tijdelijke studiestop was uitgemond in keihard internationaal werken in een waanzinnig vakgebied, maar in een totaal genegeerd niet-afstuderen.

En wat ik ineens inzag, was dat als ik nu weg ga, ik iets weggooi, waar ik ooit zo van droomde. Of op zijn minst mijzelf met nog een jaar vertraag, waardoor het nog moeilijker wordt om het weer op te pakken.

Vlak voordat hij weg ging, gaf hij mij huisarrest. “Ga vanavond niet uit, geen vrienden, maar wees gewoon een keertje thuis.” Een goed advies. Gedimd licht, kaarsjes aan, koken, een goed glas rode wijn, muziek en een film. Ik was bijna vergeten hoe heerlijk het is om echt thuis te zijn. En zo kwam ik langzaam tot mijn definitieve beslissing. En ik denk dat het een van de beste beslissingen is, die ik in lange tijd heb genomen.

Per 1 november ben ik weer student, zij het in deeltijd (meer hoef ik ook niet nodig te hebben) aan de Universiteit van Amsterdam. En mijn master halen. Daarnaast ga ik de afdeling die ik heb opgezet verder uitdiepen en uitbreiden, zodat als ik weg ga met grotere tevredenheid kan terug kijken. En zelf leiding geven aan de projecten die ik net gestart heb. Daarnaast ga ik genieten van mijn stadsvernieuwing urgentie en wonen in het stadsdeel waar ik wil wonen. En oh ja, natuurlijk meehelpen in de grote verkiezingsoverwinning van mijn partij.

Maar dus pas student per 1 november, ik vlieg eerst nog even naar New York en daarna verzorg ik een vrij intensieve training. Vanaf 1 november heb ik weer tijd om mijn werk om mijn privé leven heen in te plannen… Pfff tough call…

Lunchen met Lubbers

Lunchen met Lubbers

Terwijl ik in mijn agenda kijk en kort mijn aankomende week doorneem, zie ik dat ik dinsdag a.s. een lunch heb met onder andere Ruud Lubbers, oud-minister president van Nederland. Is het echt erg als ik toegeef dat ik een bijna onbedwingbare neiging heb om die meneer in zijn billen te knijpen? Eh *bloos*.