Monthly Archives: maart 2007

Bloembollenvelden, gut, ja, ze bloeien

Bloembollenvelden, gut, ja, ze bloeien

Vandaag ben ik de hele dag met Bob op stap geweest. Bob is de directeur van PHANSuP, een belangenbehartigende organistie van grassroots-organisaties die werken in het streng katholieke Filipijnen op het gebied van seksuele gezondheid en HIV/AIDS. We hebben allerlei organisaties bezocht die zijn organisatie verder zouden kunnen ondersteunen.

We begonnen in Utrecht en eindigden in Den Haag – Leiden. Vermoeiend, des te meer omdat ik gisteren al in Amsterdam in conclaaf was met Christian van IAVI – een organisatie die zich bezig houdt met de ontwikkeling van AIDSvaccinaties – maar wel leuk. Wel ook gezellig omdat ik tijdens een bezoek aan de Filipijnen bijna een week de gast was van Bob (en daar heel veel organisaties en projecten bezocht heb ) en we elkaar dus redelijk goed kennen.

Behalve dat we erg goede gesprekken hebben gehad over filosofie achter ontwikkelingssamenwerking (wat mij altijd goed stemt, hoe frustrerend het ook ook kan zijn) blijft het toch altijd leuk om je eigen land door de ogen van een buitenlander te zien. Ineens vallen je dingen op die je normaal niet meer ziet. Zo wees Bob mij er op, dat de bollenvelden zo prachtig bloeiden en dat hij mazzel hij had dat hij in dit jaargetijde in NL was. Omdat hij de Keukenhof in een paar uurtjes vrij al bezocht had, nam ik hem na al het organisatiegeshop mee naar een van de leukste attracties in Den Haag die ik bedenken kon. Hij had mij immers in de Filipijnen ook tijdens een vrije middag op Vulkaan-bezoek meegenomen. Ik nam hem tegen het eind van de middag dus mee naar het parlementsgebouw. ;-) . Ik denk dat ik mij binnenkort maar eens moet laten testen op afwijkend gedrag. Volgens mij heb ik maar rare politieke neigingen. Nee hoor, ik ben gewoon geen Hagenees en het blijft een mooi gebouw.

Maar in de trein naar Amsterdam van DH viel het mij ineens op. De bloembollenvelden staan er inderdaad prachtig bij. Alhoewel ik een poldermeisje ben had ik de link tussen die paar scheefgeregende narcissen in mijn tuin en deze pracht nog niet weten te maken. Waarschijnlijk omdat er tussen Amsterdam (huis) en Utrecht (kantoor) ook nul te vinden zijn.

9,4 weken

9,4 weken

Vandaag ontving ik het volgende mailtje:

Hoi Liza,

Je hebt 126 uren verlof van vorig jaar meegenomen. Met de compensatie die je op gaat bouwen door het reizen, kunnen je verlof uren aardig oplopen. Wil je er eens over denken wat je hiermee gaat doen? Wil je ze opnemen? Bijvoorbeeld elke week 1 dag vrij?Wil je ze laten uitbetalen?  Wil je ze omzetten in een levensloopregeling? Graag hoor ik dit van je binnen 2 weken.

Na wat heen en weer gemail kwam ik er achter dat ik dit jaar ook nog eens 176 uur bij heb gekregen. Ik werk maar vier dagen per week (officieel dan he ;-) ) dus dat betekent dat ik ruim 9 weken vrij heb dit jaar. En mijn werkgever probeert altijd zijn medewerkers te stimuleren deze op te nemen.

Toen sloeg de paniek toch wel even om mijn hart. Ik? Vrij? Als in niet op kantoor en ook niet thuiswerken? Huh? In december had mijn werkgever mij al gemotiveerd om op vakantie te gaan en het waren wel drie heerlijke weken, dat wel, moet ik wel eerlijk toegeven. Zo wist ik tegen het einde echt niet meer of het ma, di of woe was. En stond mijn biologische klok weer goed: om vier/vijf uur gaan slapen en om 12/1 uur het nest uitrollen. Maar toch, na een week had ik het wel even moeilijk. Spijtig keek ik naar mijn kantoorsleutel terwijl ik in de wetenschap verkeerde dat zelfs het kantoor gesloten was. Dat krijg je ervan als je je vrijwilligerswerk om weet te zetten in een baan, vrees ik. Dan is werken leuk. Fijn. Bevredigend. En een onderdeel van jezelf.

Maar toch: een levensloopregeling heb ik niet, ik doe aan spaarloon. Uitbetalen? Dat betekent de belastingdienst dik sponseren. En elke week een dag vrij? Dat betekent vijf dagen werk in drie dagen doen… Zo goed ken ik mijn werkgever ook wel weer (h) . Ik denk dat ik morgen, op mijn reguliere vrije dag maar eens ga kijken of het tentamenrooster al bekend is, en dan het grosse doneren aan mijn studie. En dan maar eens de agenda van mijn liefje naast de mijne proberen te leggen om te kijken of er nog een momentje samen weg in zit, want dat beviel toch wel het beste aan de vakantie in december/januari. En dan… dan weet ik het echt niet meer?! En nee, dit is geen luxeprobleem… Al helemaal niet omdat je natuurlijk niet langer dan drie weken achter elkaar vrij mag zijn. Anders ging ik lekker even met mijn rugzakje door Azie zwerven. Ach, misschien moet ik dat toch gewoon even aan het eind van het jaar doen. Maar dan de short version.

Op 1 mei heb ik in ieder geval wel alvast vrij genomen. En nee, niet omdat ik zo graag de Dag van de Arbeid wil vieren, maar omdat het de dag ervoor Koniginnendag gaat zijn!!!

Ik wissel ook mijn pumps voor mijn sportschoenen

Ik wissel ook mijn pumps voor mijn sportschoenen

Het is een ontzettend Amerikaanse gewoonte, maar wel een van de fijnere: je pumps of andere leuke hooggehakte wiebelschoentjes pas aantrekken als je voor de voordeur van je kantoor of opdrachtgever staat. En zodra je naar buiten loopt, of al wanneer je de lift naar beneden pakt, je allerlompste sportschoenen plus dikke sokken uit je tas trekken. En dan direct wisselen. Kijk, en dat is dan natuurlijk ook het antwoord op de eeuwig terugkerende vraag: ‘Liz, hoe kan je op die schoenen lopen?’.

Ik geef toe: het maakt het het straatbeeld een tikje onaantrekkelijker, want echt charmant staat het niet: de grove schoenen onder een mooi rokje en fijngemaasde kousen of onder een keurig geperste broek van zachte stof. Sommige afkeurende blikken van willekeurige voorbijgangers bevestigen deze these.

Maar het loopt stukken beter! En voor de zomer geldt natuurlijk: minstens de birkenstocks look-a-likes of misschien zelfs wel de echte. Maar dan wel afgewisseld met extra onmogelijke open schoentjes. Misschien is dit principe daarom dan ook een goede tip ook, voor alle leden van deze hyve.

Kijk, dat het in Amerika bijna niet anders kan, omdat de straten daar vooral in de grote steden vaak zo brak zijn, dat je schoenen al versleten of smerig zijn voordat je bent aangekomen, wil nog niet zeggen dat het hier niet ook niet kan. Het is echt superhandig. En zo langzamerhand begint het hier ook door te dringen. Vandaag keek ik uit het raampje van de trein en wat zag ik? Een jonge vrouw, keurig in mantelpakje gestoken trok op het perron haar schoentjes uit, en daarna de meest afstotelijke witte sneakers aan die ze uit een plastic tasje omhoog viste. Daarna racete ze de trap af . Respect!

Landmijnen, clusterbommen en kinderarbeid

Landmijnen, clusterbommen en kinderarbeid

De sector waar binnen ik werkzaam ben valt binnen de gezondheidszorg. Dit betekent een CAO van de zorgsector en pensioensopbouw bij het oh zo brave, veilige en verplichte PGGM (a) . Maar nu kwam aan het licht tijdens Zembla dat ook het PGGM investeert in bedrijven die zich bezig houden met o.a. de fabricatie van landmijnen en clusterbommen.

Huh? Begrijp ik dit nou goed? Wordt mijn geld gebruikt om zaken te maken die zelfs het humanitaire oorlogsrecht schenden? En duizenden mensen per jaar verminken en doden, zelfs vaak nog tot jaren en jaren nadat de oorlog is afgelopen? En waarvan het opruimen miljarden en miljarden kost? Dat kan toch gewoon echt niet? Ik voel mij werkelijk ontzettend bedonderd en ben bijzonder verontwaardigd.

Ik heb het hoofd personeelszaken al een mail gestuurd en mij verzocht te informeren over andere mogelijkheden tot pensioensopbouw. Daarnaast denk ik dat PGGM overmorgen ook maar een briefje van mij ontvangt, waarin zij kunnen lezen over mijn aversie, want dat briefje ga ik morgen maar fijntjes even typen.

Nu geven ze aan te overwegen te stoppen met te investeren in de wapenindustrie. Ik hoop dat ze heel snel tot dat besluit komen. En misschien nog een tip: ontsla die manager of directeur die de investeringsportfolio onder zijn vleugels heeft!

Pensioenfondsen beleggen in wapens

Uitgegeven: 18 maart 2007 18:11

HILVERSUM – Nederlandse pensioenfondsen beleggen in wapenbedrijven die onder meer clusterbommen en landmijnen produceren.

Het Vara/NPS programma Zembla laat zondagavond zien dat onder meer de grote pensioenfondsen ABP, PGGM en het Spoorwegpensioenfonds miljoenen euro’s beleggen in de Amerikaanse wapenindustrie.

Read the rest of this entry

It’s a beautiful day…

It’s a beautiful day…

Soms kan griep zo verhelderend werken. Gedwongen in je bed en onder de wol het leven overdenken. Iets, waar ik het normaal te druk voor heb. Het waren een paar mooie dagen. Als conclusie heb ik gisteren de telefoon gepakt en vandaag een erg vehelderend gesprek gehad met een studieadviseur. En mij daarna opnieuw ingeschreven bij de UvA, om zo mijn studie rechten nu toch ECHT een keer te gaan afronden. Best een bijzondere stap, na een break van ongeveer tweeeneenhalf jaar. In december verwacht ik dan eindelijk meester in de rechten te zijn. Gelukkig is het de adviseur gelukt om ‘alles om te zetten in een bachelor’ mij uit het hoofd te praten, maar even de schouders er onder te zetten en voor het gewone doctoraal te gaan (y) .

Daarna deze belangrijke beslissing gevierd in het vroege lentezonnetje, samen met  Ruby, op het terras van het Blauwe Theehuis in het Vondelpark. Lekker een paar zonnestralen op mijn door griep gebleekte snuitje

Intl vrouwendag: seksuele empowerment van vrouwen hoog op de agenda!

Intl vrouwendag: seksuele empowerment van vrouwen hoog op de agenda!

Vandaag samen met A, de programme director, op internationale vrouwendag een petitie aan de tweede kamer aangeboden. Wij hadden een wapenschild laten maken, met daarop een Nederlands leeuwtje en dan de tekst ‘seksuele empowerment: rechten, acceptatie, participatie’. Onderstaand de tekst. Mw MP K. Ferrier, CDA, nam namens de vaste kamercommissie buitenlandse zaken het schild in ontvangst en benadrukte het belang van dit onderwerp.

Behalve dat de trein zwaar vertraagd was, dus wij te laat waren, mijn make up en de overige inhoud van mijn tas over de grond kieperde en ik mijn tekst niet kon vinden

en het dus maar uit mijn hoofd deed, ging het goed. Het is fijn om te merken dat het onderwerp bij sommige politieke partijen (CDA / PvdA / D66 / SP / VVD) leeft en warm ontvangen wordt!

Onderstaand de tekst:

Het is vandaag internationale vrouwendag. Op deze dag staat emancipatie centraal. Youth Incentives wil deze dag benutten aandacht te vragen voor het belang van seksuele empowerment van vrouwen, waarin een op rechten gebaseerde aanpak, de acceptatie van seksualiteit en participatie van vrouwen en meisjes centraal wordt gezet. Youth Incentives roept deze dag Nederland op weer tot gidsland te worden op het gebied van seksuele en reproductieve gezondheid en rechten.

Read the rest of this entry

Zo, dat was mij wel weer een weekje

Zo, dat was mij wel weer een weekje

De eerste week van de 51e vergadering van de UN Commission on the Status of Women zit er op, en daarmee ook mijn werkzaamheden. Helaas moet ik voor volgende week tijdens Internationale Vrouwendag (8 maart) in Nederland zijn. Helaas, want dan voltrekt zich hier in New York de tweede week van de CSW, met daarin natuurlijk de slotonderhandelingen.

Dan worden de resoluties alsmede de agreed conclusions inhoudelijk behandeld. Gelukkig heb ik deze week wel veel voorwerk kunnen verrichten, en werd vandaag al de eerste lezen gehouden van de agreed conclusions. Het is interessant om te zien wat de delegatieleden van ons hebben opgepikt (en, natuurlijk ook: wat niet). Met interesse zal ik de ontwikkelingen vanuit Nederland volgen.

Ik moest wel glimlachen toen Amerika -geeeuwwww- al bij de eerste paragraaf begon te piepen: ze wilden recalling ipv reaffirming van internationale verdragen. Natuurlijk wel logisch, want er wordt gerefereerd in het artikel mede aan CEDAW, the legal framework for women’s rights, en dat heeft de US samen met Saudi Arabia als enige twee landen natuurlijk niet geratificeerd. Lobbyen is vaak ook puzzelen…. en kijken met welke landen je kan samenwerken om toch zo je zin te krijgen. Instant oplossingen bedenken. Vechten om tekst.

Tijdens vergaderingen van de VN werk ik altijd samen met de International Sexual and Reproductive Rights Coalition. Deze coalitie is ooit ontstaan toen een groep van lobbyisten besloot samen te werken op één van de meest controversiele onderwerpen die er maar bestaat, en daar ook bijna sec op te focussen. Ondertussen maken echt veel verschillende organisaties in veel verschillende landen deel uit van deze coalitie, waardoor de toegang tot een groot aantal delegatieleden uit verschillende landen gegarandeerd is. Het is een diverse en getalenteeerde groep. Ik kom ook altijd leden ervan in de meest vreemde uithoeken van de wereld tegen, het is altijd inspirerend om er mee samen te werken en er deel van uit te maken. Logisch dus, dat ik de andere ‘instant groepjes’ – caucaussus, zoals bijvoorbeeld de EU-leden bijelkaar en open voor een ieder – links laat liggen.

Zo, nu eerst een bad, dan een paar cocktails met wat vrienden. Morgenochtend heb ik nog een paar uurtjes waarin ik kan winkelen, en genieten van een laatste Starbucks (venti soy latte) voordat ik weer op het vliegtuig hop. Alhoewel ik de big apple ga missen, vind ik het heerlijk om terug te vliegen naar mijn partner, want wat heb ik ‘m gemist. Dan een dagje vrij en daarna voorbereidingen afronden voor acht maart. Het wordt een drukke week, maar met wat een spannende avond in het midden: de uitslagenavond van de PS-verkiezingen. (enne… stem D66 hè ;-) )

Het is bijzonder om politiek op zoveel verschillende lagen mee te maken: van superlokaal in de stadsdelen, tot nationaal, tot Europees, tot internationaal, tot lokaal en nationaal in de partnerlanden waarmee ik samenwerk. Ik geniet volop.