Monthly Archives: april 2007

Lieve en eerlijke mensen bestaan

Lieve en eerlijke mensen bestaan

Zaterdag ging de telefoon. Mijn tafelgenoot kijkt naar zijn telefoon en daarna verbijsterd naar mij. Hij neemt op, terwijl hij mij blijft aankijken.

“Waar?” zegt hij. “Oh, we zitten toevallig te dineren in een restaurant, ongeveer 20 meter van je vandaan. Ik loop even naar je toe.” Hij hangt op.
“Jij gaat zo blij zijn,” zegt hij mij. “Ik ben zo terug.”

Achterdochtig kijk ik hem aan. Ik was moe, wilde mijn bord eten en daarna naar huis en slapen. Zin in onaangekondigde verrassingen had ik niet echt. Ik had de middag in het park in het zonnetje op een kleedje liggen sluimeren en lezen. Mijn gekneusde hoofd gaf mij bonzend aan dat dat wel weer genoeg inspanningen waren geweest voor die dag

Grote ogen zette ik echter op toen hij terug kwam lopen met in zijn hand mijn telefoon! Ik herkende ‘m van meters afstand. Ik snapte er niets van. Wat bleek: bij het opvouwen van mijn kleedje had ik ‘m zomaar koudhartig in het park achtergelaten. Caroline (ofzoiets) had ‘m gered uit de handen van een onverlaat en was vervolgens at random mijn contactpersonen gaan bellen. Mijn buurmeisje (zo begreep ik vandaag) belde haar speciaal terug om een tip te geven bij wie de kans vrij groot was dat ik in de buurt zou zijn. Enne… dat was ik. Lucky me. Ik had het nog geeneens gemerkt.

C. had aangegegeven het zelf ook te haten als haar telefoon gejat werd of verloor. Toen we terug naar huis liepen besefte ik hoe blij ik was. Mijn smsjes, mijn foto’s, mijn agenda, mijn Word-bestandjes, mijn muziek, bijna alles kwijt geweest, als dat ene meisje niet zo lief en eerlijk was geweest en er ook nog eens werk van maakte om mij te achterhalen. Thanks!

En het opstarten begint weer

En het opstarten begint weer

De eerste week van mijn hersenschudding was een ramp. Mijn korte termijn geheugen liet het flink afweten, ik had continu hoofdpijn, tv kijken en lezen ging niet en ik kon nauwelijks wisselingen verdragen. Ik sliep bijna het hele klokje rond.

Vorige week zaterdag hield ineens de mist in mijn hoofd op met bestaan en begon ik weer een beetje te functioneren. De continue hoofdpijn maakte plaats voor hoofdpijn bij vlagen. Ik begon weer een beetje te kunnen lezen (met het tempo van een slakje) en een klein uurtje tv-kijken zat er ook wel weer in. Ik ben zelfs in het midden van de week even naar college geweest. Het was zwaar, maar de informatie die tot mij kwam maakte veel goed. Een deel van mijn hersenen voelden aan als een grote blauwe beurse plek.

En nu, weer een week later gaat het alweer stukken beter. Ik ben alweer delen van de dag op. Toch merk ik dat ik nog steeds snel vermoeid ben en nog heel rustig aan moet doen. Maar zoals het er nu uit ziet, ga ik maandag weer lekker naar kantoor. Een voor spek en bonen weekje draaien, waarin de lokroep van het bed nog gehonoreerd gaat worden en deadlines mij nog even gestolen kunnen worden. Gelukkig is die ruimte er deze week wel. En pas in mei begin ik weer met reizen, dus dat scheelt ook. Want eerlijk gezegd kijk ik nu nog steeds een beetje op tegen zelfs de reis van Amsterdam Utrecht.

Mensen, het viel tegen. Ik raad een hersenschudding daarom ook iedereen van harte af. Goed: tijd om wat zon op mijn benen proberen te krijgen. Ik ga wat lezen en luieren in het Sarphatiepark en genieten van de voorbode van een veelbelovende zomer!

Hersenschudding

Hersenschudding

Gisteren heb ik het luik van het vogelkijkhuisje bij mijn ouders in de duinen op mijn hoofd gekregen. Het resultaat: een hersenschudding. Gelukkig ben ik niet meer zo misselijk, heb ik alleen nog hevige hoofdpijn, voel ik mij een beetje scheef, maar ben ik wel al weer een beetje op. Gisteren kwam mijn liefje s’nachts via de EHBO thuis nadat hij zijn enkelbanden had gescheurd bij het voetballen.  We zijn twee kneusjes. Het is een rotsituatie maar heeft ook wel weer iets knus.