Monthly Archives: augustus 2007

Ontslag genomen

Ontslag genomen

Deze week heb ik vrij onverwacht mijn ontslag ingediend. Dit betekent dat ik per 1 oktober niet langer in dienst ben. Een ingrijpende beslissing. Ik ga het inhoudelijke werk verschrikkelijk missen.

Zonder al te veel in te gaan op de details, kan ik wel kwijt dat de afgelopen maanden er teveel incidenten hebben plaatsgevonden, waardoor ik besloten had deze week vrij te nemen om alles rustig op een rijtje te zetten.

Ik weet dat het lastig gaat zijn om een geschikte opvolger te vinden voor zo een prachtige baan, binnen deze korte periode. Tips, ideeen en suggesties zijn daarom ook van harte welkom. Gelukkig heb ik een grote zekerheid. Als het allemaal niet lukt, dan kan ik nog altijd doen wat ik jaren geleden deed: typen. *zucht*

Efficiënter dan een boete

Efficiënter dan een boete

Een motoragent houdt mij staande. Ik zet mijn ik-ben-een-engeltje-gezicht op en kijk hem onschuldig aan.
“Jij maakt mij zo verdrietig,” zegt hij.
“Oh,” zeg ik, “waarom dan?”
“Je fietst door rood licht,” antwoordt hij.
“Klopt,” beken ik schuldig. In een flits had ik inderdaad iets oranje-blauw gestreepts zien staan bij het vorige kruispunt. Ik bereid mij voor op het onvermijdelijke moment dat hij zijn bonnenboekje trekt.
“Waarom doe je dat eigenlijk,” vraagt de agent mij.
“Omdat het gewoonte is,” flap ik er in alle eerlijkheid uit. Ik kijk hem aan. “Eh,” probeer ik nog, “dat was niet echt het meest handige antwoord he?”
“Wij hebben prachtige financiele prikkels om je van je gewoontes af te helpen,” zegt de meneer. “Wat dacht je van vijftig euro per overtreding?” In mijn hoofd tel ik alle genegeerde stoplichten. Ik zucht.
“Eigenlijk denk ik,” zeg ik heel eerlijk, “dat de financiele prikkel niet voldoende is om mij van mijn gewoontes af te helpen.” Hij schuift een beetje heen en weer op zijn motor en neemt mij van top tot teen op.

“Goed,” zegt hij. “Dan doen we het anders: ik heb ze zien liggen hoor,” zegt hij. “Fietsers op straat.” Ik begrijp hem niet. Hij vervolgt: “Het is echt geen mooi gezicht hoor, een aangereden fietser. Stel je maar eens voor: hersenen op straat.” Ik slik en kijk hem gefascineerd aan. Hij vertelt verder.
“Oh wat verschrikkelijk,” breng ik uit.
“Ja,” zegt hij, “en ik denk niet dat dat je levensverwachting is.” Ik schud mijn hoofd.
“Je hebt zo gelijk,” zeg ik zachtjes.
“Goed,” zegt hij. “Denk daar dan maar eens over na. En als ik je nog een keer door rood zie fietsen, dan gaan we zaken doen.”
“Dank je wel,” stamel ik uit, terwijl het beeld dat hij nog opriep nadendert in mijn hoofd. Hij start zijn motor en rijdt weg. Ik heb geen enkel rood licht meer genegeerd. En wat waren het er veel!

Thuis

Thuis

Sinds gisteren ben ik weer terug in Amsterdam, na eerst een week in Kenia en daarna een week in Tanzania te hebben gezeten voor mijn werk, en daarna bijna drie weken in Tanzania voor vakantie. Het was wel weer even wennen, zo aankomen op Schiphol. Eerlijk gezegd keek ik mijn ogen uit. De overdaad hier staat in schril contrast met het gebrek aan bijna alles van daar.

We hebben het samen heerlijk gehad. Eerst zijn we een kort weekje tot rust gekomen op Zanzibar, op het strand, waar geen electriciteit was. Daarna het weekend geluierd op een ander strand in de buurt van Dar es Salaam. Vervolgens zijn we het richting de zuidelijke parken gegaan (daar is het qua toerisme stukken rustiger dan de noordelijke parken) en hebben we het binnenland bezocht. Elke dag hadden we weer horden kindjes achter ons aan die niet stopten met zwaaien en ‘Mzungu, mzungu’ (buitenlander, buitenlander) te roepen. Wij waren de toeristische attractie .

We hebben scholen bezocht, klinieken, (hoezo loskomen van je werk?) zijn op safari geweest, hebben door regenwoud gewandeld en nog zoveel meer gedaan. Het was allemaal erg overweldigend. Tot slot zijn we geeindigd op wederom het strand, om nog twee daagjes bij te komen van al het stof, het chique ‘chicken, chips and egg’ en de slechte wegen.

Goed, ik ga mijn kleren wassen, mijn post bekijken en dan maar eens naar Zandvoort. Nog even genieten voordat ik maandag mijn werkmail weer open.