Monthly Archives: januari 2008

Hij is wakker!

Hij is wakker!

Vanmiddag op kantoor kon ik het toch niet nalaten om af en toe achter mijn stoel te kijken.
En ineens, halverwege de middag werd ie wakker.
Mijn nieuwe lieve kleine nachtbraker.
Ik heb de lichten in mijn woonkamer uitgedaan omdat ik hoop dat ik hem nog even kan zien, voordat ik zelf ga slapen.

Bedankt collega’s!

Hoe een droom een cadeau werd

Hoe een droom een cadeau werd

Ik vloog van Zanzibar terug naar het vaste land van Tanzania. Vlak voordat ik het vliegtuigje instapte, dat aan ongeveer tien passagiers plaats bood, vroeg ik de piloot of ik naast hem mocht zitten.

“Sure,” antwoorde hij, terwijl hij zijn woorden vergezelde van een olijke knipoog en een klopje gaf op de stoel van de co-piloot. Het voelde alsof een droom uitkwam, voor deze fervente oud-lezer van de Biggles ‘jongensboeken’. Ik keek mijn ogen uit en in de lucht waande ik mij natuurlijk kort Captain James himself.

Tijdens de onvermijdelijke eindejaarsevaluatie waarin ik afscheid nam van enkele onuitvoerbaar geraakte dromen en nieuwe ontwikkelde flapte ik er ineens uit: “Ik ga volgend jaar vliegles nemen.”
En inderdaad, sinds gisteravond kan ik bevestigen dat dat zeker gaat gebeuren. Ik heb namelijk van mijn beste vriend en zijn zus mijn eerste vliegles (theorie en zelf 20 minuten vliegen) voor mijn verjaardag cadeau gekregen.

Gisteravond was een kleine reunie van erg bijzondere mensen, waar ik schandalig verwend ben en waar wij allemaal genoten om gewoon weer eens bij elkaar te zijn. Mijn eerste feestje in mijn nieuwe huis. Ik had mij geen mooiere dertigste verjaardag kunnen wensen.

Enne, eh, ik weet dat vliegen voor fun al helemaal simplistisch hedonistisch gebruik is van fossiele brandstoffen dus ik zal nadenken over mijn compensatie.

Mis je het niet? Ja, natuurlijk wel!

Mis je het niet? Ja, natuurlijk wel!

Afgelopen zaterdag was ik naar de Nieuwjaarsborrel van D66 Amsterdam. Ik had mij een tijdje afzijdig gehouden van het maatschappelijke en openbare sociale leven, en daar ook wel mijn reden voor. Eerst nam ik ontslag, na een lange periode van strijd en frustratie. En terwijl ik dat afscheid emotioneel aan het verwerken was, mijn trots, salaris en passie opzij zette door een simpel baantje aan te nemen als secretaresse, ging mijn relatie voor mij nogal onverwacht uit. Dat betekende dat ik terug naar mijn oude huis ging. Niet lang daarop besloot ik te verhuizen. In de week dat ik een prachtig nieuw en royaal huis vond, maakte ik promotie en kreeg ik de bijbehorende financiële zekerheid. Ik ontving slecht nieuws over de gezondheid van iemand die mij zeer dierbaar is. Ik stopte met roken. Mijn wereldje was in een anderhalve maand 180 graden gedraaid en trilde op zijn fundamenten. Stilte om mij heen, hard werken, thuis komen, schuren, schilderen en werklui over de vloer. Op zich allemaal niet zo erg, maar bij elkaar opgeteld was het erg veel. Mensen die mij verweten mijn idealisme te hebben verloochend.

Met Kerst heb ik daarom de tijd genomen om rustig te beginnen met alles een plekje te geven en het verdriet te durven voelen. Met Oud en Nieuw heb ik met mijn vrienden geproost ‘op nog een nieuw kutjaar’. Het werd een erg gezellige avond. Terugkijkend was het overigens niet allemaal even verdrietig: mijn vrienden waren fantastisch en begripvol, mijn ouders even warm en lief als altijd, mijn oude kroegmaten bleken nog te bestaan. Een vriendin kreeg een baby, vrienden trouwden en een familielid verloofde.

“Mis je het allemaal niet?” dat was een vraag die ik gesteld kreeg tijdens de D66 borrel, nadat ik voor het eerst eens sprak over al die veranderingen. Het antwoord daarop is: “Ja, natuurlijk.”

Ik mis mijn oude werk inhoudelijk, enorm, sommige van mijn collega’s, maar mijn werkgever niet. En nu ik niet meer werk vanuit mijn passie, brengt het ook wel rust. Ik mis het reizen, de interactie met de meest kleurrijke doelgroepen. Werken met gemarginaliseerde jongeren in ontwikkelingslanden is namelijk toch wat anders dan werken op kantoor. (Kennen jullie die reclame van Binck (geloof ik) “jaja, kijk kijk… dat vindt ie mooi….” Ze bestaan echt ;-) ). En natuurlijk mis ik bijna elke dag fragmenten uit mijn oude relatie, zijn geluiden, de harmonie die voor mij wel aanwezig was. Maar hem, in zijn totaliteit, nee, niet meer. En soms mis ik zelfs de kleinheid van mijn oude huis.

Ondertussen ben ik weer van functie veranderd, en in mijn nieuwe baan, merk ik dat ik weer langzaam begin te bloeien. Het werk is uitdagend, erg zelfstandig, leerzaam en het past bij mij. Maar ik moest wel met mijzelf in het reine komen. En vorige week begreep ik ineens wat het was. Ik hoorde het mij zeggen tegen mijn manager toen ik naar de uit balans zijnde gender dimensie bekeek van de staffing: “I used to be a women’s right activist,” begon ik mijn zin.

s’Avonds dacht ik er nog over na en begreep ik dat dat mij het meest dwars zat. Het feminisme en vrouw zijn is zo een wezenlijk onderdeel van mijzelf (vandaar dat de slechtste versierpoging van 2007 ook was: ‘dat geëmancipeerde, dat krijg ik wel uit je’ :freezing: ) dat het niet uit maakt waar ik werk. Wat nou ‘used to be?’ I am! Met mijn baan/werkgever bewijs ik namelijk niet mijn karakter of mijn idealen. Dat bewijs ik hooguit met mijn werkhouding. En waar krijg ik verder de kans om klimaatneutraal te werken? Of voor een groot internationaal instituut waar een duurzame supply chain en emancipatie erg hoog op de agenda staat?

Om het niet te vergeten heb ik zaterdag de hele stad afgelopen op zoek naar plaklettertjes en ben uiteindelijk op de speelgoedafdeling van de HEMA geslaagd. En sinds zondag staan ze op mijn deur van mijn studeerkamer geplakt. Een eerbetoon aan een vrouw wiens dood mij diep raakte en inspireerde, ten tijde van mijn vrijwilligersschap bij een jongerenorganistie die werkte aan de verbetering van voor seksuele en reproductieve rechten. En wiens woorden mij blijven herinneren aan waarvoor ik sta. Geef mij nog een paar weekjes, en dan ben ik er weer helemaal. (k)

My dreams!
I hope to see more women being liberated
Or stand for what they believe in
And hope to see a universe
Free of discrimination, torture and violence
Fannyann Eddy 1974 – 2004