Monthly Archives: april 2008

Bank vond: jonge ambitieuze top-vrouw (en ik ontdekte het in mijzelf)

Bank vond: jonge ambitieuze top-vrouw (en ik ontdekte het in mijzelf)

Vroeger blogde ik frequent en met regelmaat over mijn werk. Mijn baan was een verlengde van mijzelf en ik vond het heerlijk om over mijn avonturen te schrijven. Twee dagen geleden bedacht ik plotsklaps, dat ik een beetje stilgevallen was. En dat ik, alhoewel ik al sinds oktober bij de bank werk, ik er in zijn totaliteit slechts een paar woorden aan heb vuilgemaakt.

Deels komt het omdat mijn huidige werk aan de oppervlakte lang niet zo exciting is als mijn vorige baan: geen boeiende reizen meer naar verre tropische oorden, noch naar mijn o zo geliefde New York. Niet meer nadenken over het terugdringen van HIV/AIDS problematiek in Afrika en niet meer knokken voor het terugdringen van moedersterfte. Niet meer werken met straatkinderen. Het afscheid van mijn oude vakgebied was lang en onvolledig, maar toch ook bewust. Sinds ik de deur bij mijn oude werkgever dichttrok, heb ik geen sollicitatiebrief meer richting dat veld geschreven.

En deels komt het ook omdat mijn werk inhoudelijk zich er niet voor leent. Het is niet openbaar. Mijn werkzaamheden vinden letterlijk achter zwaar beveiligde en gesloten deuren plaats. Zestig dagen de tijd hadden we, om samen met de consortiumpartners de separatieplannen voor ABN AMRO te schrijven, daarna een korte Kerstvakantie en vervolgens zestig dagen om de integratieplannen voor het voor ons toen nog slechts theoretisch verworven deel te schrijven.

Zestig dagen, niet zestig werkdagen. De uitdaging was voor ons, zijnde een van de meest complexe onderdelen, namelijk IT (geen transactie zonder IT) groot. Soms gingen we om een, twee uur s’nachts naar huis en zaten we er weer om acht uur s’ochtends. En terwijl wij de declaratie van geen bezwaar ontvingen van De Nederlandse Bank (voor de separatieplannen), de financiele criticasters een momentje stil vielen omdat hun grote ongelijk door ons bewezen was, was er geeneens tijd om dit te vieren: de deadline voor het afleveren integratieplannen stond messcherp.

Maar deels schreef ik niet omdat ik veel in mijzelf moest overwinnen. Eerst als project assistent en later als medewerker van de manager die de hele separatie en integratie op het gebied van IT in NL leidt. Ik wilde er vreemd genoeg helemaal niet achter komen dat ik een talent heb om dingen te regelen. Ik wilde niet floreren in een “typisch vrouwenvak”, waar ik mijn werkzaamheden soms emotioneel tot degradeerde. Ik vergat om in te zien hoeveel mensen ik aanstuurde, hoeveel werk ik verzette en wat voor een centrale rol ik in het kernteam speelde. Wel bemerkte ik het respect en de bewondering die ik er voor terug kreeg. Maar het was raar om complimenten te ontvangen voor iets wat voor mij een vanzelfsprekendheid was, en waar ik zelf geen ambitie in kon ontdekken.

Pas op de dag dat ik bij een erg technische en dagvullende vergadering aanwezig was en merkte dat ik elke keer wegdroomde bij de afkorting GA (voor mij General Assembly / VN) en voor de bank GeldAdministratie ben ik bij mijzelf te rade gegaan en heb ik alles geanalyseerd. En pas vanaf dat moment ben ik mijn veranderde situatie gaan accepteren. Het was zinloos om terug te blijven verlangen naar vergane glorie en niet te genieten van het moment waarin ik mij bevond: als medewerker van een van de meest dynamische projecten uit de Nederlandse bankgeschiedenis. De geestelijke rust die ik het mij gaf, waardoor ik zelfs na werktijd nog kon studeren of met mijn vrienden kon afspreken. De financiele stabiliteit en waardering. Elke dag met muziek op mijn oren op de fiets naar kantoor. En ik kon mij geen werkplek herinneren, waar ik zo veel en zo verschrikkelijk en zo dagelijks hard gelachen had (en nog steeds doe). Waar ik zo nauw kon samenwerken met zoveel fantastische en gedreven top-managers tegelijkertijd. Waar ik mij zo voelde passen binnen het harde van het zakenleven. Waar niemand zich hoeft te verantwoorden voor de term workaholic.

Vanaf dat keuzemoment ben ik gaan floreren. Nog harder gaan werken. Mijn geest gebruiken om tot nog creatievere oplossingen te komen. Het werk tot in de puntjes gaan verzorgen. En gaan leren van mijn manager. Grip gaan krijgen op het bancaire wezen inclusief de relatie met IT. En s’avonds weer gaan joggen, hmmmm :-) , dat was lang geleden!

Ondertussen heb ik per gisteren een aanzienlijke uitbreiding van mijn taken en bevoegdheden gekregen. Mede de afdeling project support is onder mijn vleugels gekomen. Dat houdt in, dat ik mij in samenwerking met onze financiele man mij ga bezig houden met de project codes, de budgetten, de planning etc voor alle programma’s onder de domeinen. Voorlopig ga ik nog niet weg. Hoe eng ik de confirmatie ook vind klinken: ik ben opnieuw gaan houden van mijn baan.

Speaking of which, morgen begint mijn eerste vergadering weer om acht uur, het is tijd om te gaan slapen…