Monthly Archives: juni 2008

Schooltijdbanen, oh please…

Schooltijdbanen, oh please…

Ik werk wanneer ik wil. En gelukkig voor mijn werkgever wil ik veel werken. Ik ga naar huis wanneer ik mijn werk voldoende af acht, dat kan in de middag zijn, maar ook laat in de avond. Hier en daar log ik thuis ook nog wel eens wat in en zo nu en dan kom ik ook eens met een semi-slaperig hoofd wat later binnen zeilen.

Voor mij is het geen luxe, zo vul ik al jaren mijn werktijden in, ook mijn vorige werkgever was gelukkig flexibel. Voor mij is het eerder een noodzaak, want ik zou een zachte dood sterven in een gereguleerde van negen tot vijf baan. Ik ben er van overtuigd dat als je hard werkt en goede afspraken met elkaar maakt, beide partijen er wel uitkomen.

Daarnaast geloof ik in het concept dat je leeft om te werken, geheel in tegenstelling tot wat men hier geleerd wordt, dat men moet werken om te leven. Nee, als ik groei, groeit mijn baan. En als mijn baan groeit, groei ik. Ik leg een stukje van mijzelf neer in het werk dat ik produceer. Ik bouw, ik leef, ik creeer en mijn werk faciliteert mij en visa versa.

En terwijl ik werk, bots ik van het ene vooroordeel tegen het andere. Glazen plafonds, beoordeling op mijn sexe ipv mijn kwaliteiten, profileren binnen een mannenwereld, altijd moeten excelleren ipv middelmatig mogen zijn, de afgunst (en bewondering) van anderen, zijn mij uiteraard niet onbekend. Maar ik klaag niet, het gaat mij goed af om de paden te banen en mijn weg te vinden. Toch, emancipatie op de werkvloer is en blijft een ander verhaal voor vrouwen. En al helemaal voor de vrouwen die niet stoppen na de aanbevolen 32 uur van Dresselhuys. Recentelijk las ik op Nu.NL het voorstel van de coalitie tot het instellen van ‘schooltijdbanen’ en tijdens het lezen van het artikel gingen alle haartjes in mijn nek omhoog staan.

Schooltijdbanen, het concept waarin het wettelijk mogelijk gemaakt moet worden om ‘ouders met kinderen tussen de 4 en 12 jaar’ 2 dagen per week (en als het aan het CDA ligt meer dagen per week) om drie uur te kunnen laten stoppen met werken. Wat een gift, wat een geste! Het gaat wettelijk mogen… om eerder uit het werkgeversjuk te ontsnappen en lekker te gaan koelie-koelien met de koters. Het is een gotspe.

Het eerste wat ik dacht was: “Mooi. Dan weet je tenminste zeker dat er in de toekomst niemand meer na drie uur de telefoon opneemt”. Iets wat nu veelal het geval is na vijfen. Vergeet dan de vaste nummers maar, draai direct de mobielen.

Wie gaan eigenlijk gebruik maken van deze regeling? Het zou mij helemaal niet verbazen als dat uiteraard de vrouwen zijn. De traditional care-givers. En nee, het zal niet meer vrouwen inspireren om een baan te nemen, het zal eerder de druk verhogen bij vrouwen onderling, om vooral toch maar ook eerder naar huis te gaan, teneinde trouw te zweren aan het oh zo verplichte en vast gedefinieerde ‘goed moederschap’. Simpelweg omdat onze cultuur en maatschappij zo nog in elkaar steekt. Waarom gaan we niet eens elkaar stimuleren om te groeien en bloeien, ipv te floreren in het kleinburgerlijkschap?