Monthly Archives: oktober 2008

Thirza goes separation

Thirza goes separation

Na een week van overdenkingen, gesprekken met vrienden, (oud-)collega’s en externe partijen heb ik een beslissing genomen: ik blijf bij mijn huidige opdrachtgever. Ik ga werken aan de separatie van NL en BE/LUX. Niet meer binnen IT Private Clients: ik ga terug naar IT en Operations als geheel en voor Finance and Performance Management het Project Management Office opzetten en daaraan leiding geven. Met als enige en trouwste medewerker: Liza ;-) . De hoofdopdracht van F/PM is het neerzetten van een zelfstandige financiele organisatie. Een van de hoofdprojecten die onder het PMO gaat vallen is het in kaart brengen van het (voormalig) Intra Group Invoicing, het onderhandelen wat naar welk land gaat, met bijbehorend contract en risk management.

In mijn overpeinzingen is met name een opmerking van een oud-AAB-collega door mijn hoofd blijven spoken. Toen ik hem vroeg hoe hij nu stond in de separatie en integratie antwoordde hij mij: “Het is pijnlijk, want je hebt jarenlang gebouwd aan een groter en internationaler AAB. En nu moeten we alles afbreken en opsplitsen. Maar it is just another project met zijn uitdagingen en ook kansen. En we zullen door deze fase heenmoeten. Dat is realiteit. En daarna gaan we weer bouwen.” En zo heb ik besloten ook dit te gaan zien. Het is en blijft een moeilijke fase en de tijden zullen zeker nog wel doorwoelen; onze eigenaar de Nederlandse Staat moet immers nog een beslissing over de toekomst van ons bedrijf nemen. En de beurzen staan ook nog dagelijks flink in het rood. Maar de separatie met NL en BE/LUX moet hoe dan ook gedaan worden. Het is namelijk al een wettelijk feit. En sterker nog, het is een randvoorwaarde om weer met het deel wat overblijft te gaan doen wat natuurlijk eigenlijk veel mooier is: opbouwen.

Ik merk dat de afgelopen weken mij enorm hard emotioneel geraakt hebben, en dat ik daarin een stukje weerbaarheid verloren heb. Het was goed om te merken dat ik gisteren weer uit bed stapte met zin om aan de slag te gaan. Ik kijk uit naar de nieuwe samenwerking met de voor mij nog grotendeels onbekende project leiders. En vind het ook zeker niet kwalijk om voor een werkelijk uitstekende een eerste klas programma manager / CFO te gaan werken. En om dat heugelijke feit te vieren, trok ik mijn rode schoentjes aan. Mijn motivatie is er weer, en dat is belangrijk. Ik kan namelijk alleen maar ergens vol  voor gaan…

Meer onzekerheid, emoties en vooral… stilte

Meer onzekerheid, emoties en vooral… stilte

Waar ik dacht dat vorige week al een dieptepunt was, bleek het toch allemaal nog complexer en onzekerder te kunnen. De abrubte verplichte afsplitsing tussen Fortis NL en BE + LUX kwam als een mokerslag aan: op maandag werkte veel toegangspassen niet meer: collega’s uit BE hadden geen toegang meer tot de NLse gebouwen en visa versa. Waar wij samen met ABN AMRO zorgvuldig én maanden lang de ‘legal separation’ tussen het RBS, Fortis en Santanderdeel aan het voorbereiden waren, had de Nederlandse overheid het mes er in één dag ingezet.

Op die dag waren mijn managers en directe collega’s ineens concurrenten geworden en kregen we in één klap volstrekt andere zakelijke belangen. Iedereen werd van de (internationale) projecten teruggeroepen, terug naar hun business-as-usual plaats (die vaak al was opgevuld door andere collega’s). Veel collega’s waren massaal manager- en opdrachtloos 8-o .

Ik kwam in een misschien nog wel vreemdere situatie terecht: ik heb immers nooit een BaU-plaats gehad, maar ben vrijwel direct op het ABN AMRO integratieproject gezet. De mensen waarmee ik samenwerkte, mijn expertise en capaciteiten konden beoordelen waren in een klap weg; de personen die over de mijn werkplek moesten beslissen hadden nauwelijks van mij gehoord. Gelukkig ontfermde een project manager zich tijdelijk over mij, zodat ook ik even een adempauze had teneinde mijn professionele balans kunnen hervinden. Bellen, rondvragen, afwachten.

Of ik mijn balans heb kunnen hervinden? Nee, nog niet volledig. In Den Haag gaan ze nu eerst eens kijken wat ze precies gekocht hebben en wat ze er mee aanmoeten.

Dus het grosse is nog wat in afwachting van wat instructies. De integratie is voorlopig stopgezet, teams worden geformeerd om de legal separation zo snel en zo profesisoneel mogelijk op te vangen. Volgende week neem ik meer duidelijkheid over wat voor rol ik daarbij kan spelen.

Maar na een jaar zo een intensief en dynamisch megaproject te hebben gedraaid, waarin ik zo ontzettend gegroeid ben, terwijl ik professioneel al zo stevig in mijn schoenen stond, is de huidige situatie niet aanlokkelijk. En zullen er snel flinke beslissingen genomen moeten worden. Waar is die prachtige klus die mij voldoende uitdaagt?

Het is daarom ook niet verbazingwekkend dat ik ook gesprekken met externe partijen zal hebben en tips welkom zijn. Toch, het is moeilijk om te handelen, terwijl de desillusie nog zo groot is…  Volgende week hebben we een onofficiele en op persoonlijk initiatief genomen afscheidsborrel, waar BE LUX NL en… AAB vertegenwoordigd zullen zijn. Ik ga jullie missen guys… Inclusief natuurlijk inclusief de man waar ik een relatie mee had gekregen :-( .

Een week van storm, onzekerheid en emoties

Een week van storm, onzekerheid en emoties

Gisteren werd ik wakker met een kater. En dat kwam heus niet van de paar biertjes die ik de avond ervoor met een van mijn vrienden gedronken had. De aanleiding daarvan begon vorige week, toen op zaterdag berichtgeving over crisisoverleg van Fortis met diverse stakeholders opdook. Op maandag kwam ik op kantoor en waren al mijn afspraken geannuleerd.

“Wil je niet eens meer met mij praten?” brieste ik naar een van mijn soon to be nooit geworden collega’s, waarmee ik om 9:00 uur een afspraak gepland had staan.
“Natuurlijk wel,” antwoordde hij, terwijl hij troostend een arm om mij heen sloeg. Samen gingen we voor een lange koffie, nadat de CFO van mijn divisie de medewerkers op de hoogte had gesteld van de meest recente ontwikkelingen.

Zeer vroeg in het traject was ik op ‘het integratie van ABN AMRO project’ gekomen. Zestig dagen de tijd hadden we, om met een klein team de separatieplannen voor IT te schrijven. Even een kerstpauze en daarna weer door, om binnen zestig dagen tijd de integratieplannen in te leveren. Het lukte. En daarna trad de executie fase aan. Het team veranderde in een paar weken van 25 personen, naar 125, naar 2000. Ik veranderde van positie en ging mij specifiek richten op de IT separatie en integratie van Private Clients, erg interessant. Eind september leek het wel alsof er, zeker binnen AAB geen business as usual meer was. Iedereen had wel te maken in zijn of haar werkzaamheden met het project.

Ik kon het mede daarom ook maar niet begrijpen waarom het project was stilgelegd: het liep goed, was on track en daarnaast: de separatie van RBS (incl het verkrijgen van de NV structuur) liep gewoon door. Wat over zou blijven ‘voor de verkoop’ was niet of nauwelijks zelfstandig levensvatbaar, maar had (zeker na zo een minitieuze operatie) de aderen en het bloed van Fortis nodig, of tja, eh, van een andere bank met bijna dezelfde bloedgroep, of gigantische investeringen zouden gedaan moeten zijn, waarvan het rendement te laag zou zijn geweest. Het AAB zoals we het kenden, bestaat immers niet meer en dat wordt maar al te vaak in de media vergeten. Alleen nog maar een Fortis-deel, RBS-deel en Santander-deel (afsplitsing reeds voltooid) van ABN AMRO.

De eerste twee Fortis/ ABN AMRO landen zouden ‘live gaan’ deze maand, medewerkers stonden op het punt om eindelijk zekerheid te krijgen omtrent hun nieuwe positie binnen de nieuwe bank.

De storm die na ons gedeelde kopje koffie volgde, is moeilijk te beschrijven. Directe collega’s gingen terug naar hun business-as-usual posities, externen naar huis, en indirecte collega’s bleven in een leemte en vertwijfeld achter. Het werd een week van vergaderen, overleg voeren, conference calls ingaan. Teams formeren. De schouders er onder zetten. Maar ook heel veel onzekerheid, met de daarbehorende emoties. Voor alle betrokken partijen, want wie wist wat er nu weer zou gaan gebeuren? Het werd een week van elkaar in de ogen aankijken. Bedanken. Maar ook waarin je de eerste medewerkers, laten we zeggen, die het in de vorige ronde van nominaties ‘net niet’ werden, zich als nieuwe leider zag gaan opwerpen. Een week waarin frustrerende berichten in de media opdoken, de politici over elkaar heenstruikelden met een onzorgvuldige en slecht geinformeerde mening. Maar echt tijd om daar bij stil te staan, had ik niet.

Een van de meest ontroerende momenten van deze week was voor mij persoonlijk toen ik gevraagd werd, om binnen een klein team, kleiner dan toen we de separatieplannen schreven, zitting te nemen, en mij verder bezig te houden met de afwikkeling van het project en het vinden van een koper. Hoelang die klus ging duren, wisten we niet. Wat daarna zou gaan gebeuren: ook niet. Een korte vakantie, vermoedde ik…

Tijd om vrijdag uit te kateren had ik niet: vrijdag begreep ik dat AAB dezelfde dag nog verkocht werd, maar ik deze ingreep door de NLse overheid niet had zien aankomen. Onverwacht, maar tot nu toe zegt mijn geknaagde gevoel: verstandig dat het onbegrijpelijke en ‘niet onomkeerbare’ besluit de separatie en integratie stop te zetten toch is teruggedraaid; verstandig ten aanzien van de nationale belangen (alhoewel, zitten we echt op een locaal bankje te wachten? kan die wel het volumebehoud aan?, integratie met FBNL zal een toaal andere zijn dan met FBNL/BE/LU); onbegrijpelijk dat Fortis NL van BU en LUX afgesplitst wordt. En dan de overname van FIN een lachertje: daar was echt geen reden voor! Cherry picking. Het riekt een beetje naar ondoordachte hebzucht, waarom toch twee locale bankjes creeëren? Ergens is het nationalistisch en tekenend voor een gebrek aan Europees denken.

Maar goed. Ik geloof niet dat er aan de andere kant een andere bank gevonden had kunnen worden die dezelfde waarborgen en veiligheid had kunnen bieden aan onze binnenkort collega’s, de klant, ons zelf en natuurlijk andere stakeholders. Daarnaast stonden er veel nationale banen en belangen op het spel, noch denk ik een buitenlandse bank de bank run had kunnen keren. Dat zag je eigenlijk al aan het feit dat toen ING zijn interesse vorige week bekendmaakte, het aandeel direct flink kelderde. De onrust bij aandeelhouders en het publiek is te groot. Laten we hopen dat de gemoederen weer bedaren. Uiteindelijk zijn we allemaal het meest gebaat bij een stabiele economie.

Alleen… Laten we wel hopen dat Den Haag zich houdt aan wat gisteren verklaard werd, dat ze zich vooral buiten de bankvoering houden, maar als aandeelhouder zullen opstellen en de experts hun werk laten doen. Het was wel weer meer dan genoeg overheidsinterventie, waar te veel naar het behoud van een niet terug te krijgen verleden werd gekeken (WE hebben ABN AMRO weer terug, *not* ) vindt mijn sociaal liberale hart.

We gaan het zien… zeker gezien het feit dat er in Belgie nog altijd druk onderhandeld wordt…Maandag wordt het scherven opruimen en nieuwe impact analyses uitvoeren van de gewijzigde koers en er bijkomende separatie…