Monthly Archives: januari 2009

Hera

Hera

“Neem een nieuwe hamster,” zegt mijn baas tegen mij.
“Nee,” snauw ik terug.
“Jawel,” zegt hij, “dat past bij je, en is goed voor je.”
“Nee.”

De dag erna.
“Heb je al een nieuwe hamster?”
“Nee.”
“Mijn vader zei altijd dat je een nieuw huisdier moest nemen als het oude huisdier overlijdt.” Met grote ogen van ontzetting kijk ik hem aan. Alsof huisdieren onderling uitwisselbaar zijn.
“Ongetwijfeld was je vader een wijs man, maar hier had hij het toch fout.”
“Je moet een nieuwe nemen.”
“Nee.” Mijn stem brak. “Echt niet.”
Dezelfde avond vis ik een condoleancekaart van de dierenarts uit mijn brievenbus. Tranen. Alweer.

Toch merkte ik dat ik twee dagen later en na het heb-je-al-een-nieuwe-nee-ritueel de sites van de asiels in Amsterdam en omstreken aan het bekijken was. Misschien een ander huisdier. Ik mis niet alleen Qwerty, maar ook het zorgen voor. Fretjes? Vroeger had ik twee fretjes, Rommel en Poembaa. Ik nam ze overal onder mijn jas mee naar toe. Nou ja, bijna overal dan. Naar school, naar de duinen. En gewoon los. Ze waren erg bijzonder. Zo bijzonder dat ik nooit meer fretten heb genomen na hun overlijden. Mijn ouders wel. Lief, zijn die. Zaterdag was ik op bezoek bij een asiel in Zaltbommel. Het klikte niet tussen mij en de asielfretten. Ook merkte ik dat ik nog steeds niet toe ben aan nieuwe.

De dag ervoor kocht ik wat frettenspulletjes. Speeltjes, etc. Gewoon een paar dingetjes, om de asielkindjes te verwelkomen, mocht het klikken. En een carrier.

Twee gitzwarte oogjes volgen mij de winkel door.
“Hallo,” zei ik uiteindelijk tegen het diertje. We kijken elkaar aan. Ren, ren, ren daarna, in het radje. Nadat ik betaald had keek ik nog een keer. “Dag,” zei ik.

De dag en week overdenkend in de trein terug doemen in mijn gedachten ineens de zwarte oogjes op. Ik kijk naar de lege carrier. Ik bel met de dierenwinkel en vraag of die ene in dat hok rechtsonder er nog is. “Gereserveerd,” is het antwoord. Vlak voor sluitingstijd haal ik haar op. Ik richt haar hok in en haast mij naar de nieuwjaarsbijeenkomst van D66.
Hera. Een jong wit dwerghamster vrouwtjemannetje vrouwtje. Vandaag hebben we elkaar wat beter leren kennen. ZIJ Hij Zij is echt totaal niet bang voor mij en erg actief. Wel moeten we allebei nog aan elkaar wennen. Maar de klik is er.

In memoriam: Qwerty

In memoriam: Qwerty

Vanavond heb ik Qwerty laten inslapen.

Op 18 december rende ik, terwijl mijn spullen al beneden in de gang stonden nog even met mijn schoenen mijn huis in! Sjaal vergeten, sigaretten. Ik hoorde hem krijsen, ik zag hem onder mijn schoen liggen, maar ik was al voorbij het evenwichtspunt en kon niets anders meer dan mijn beweging afmaken.

De bel ging. In paniek en verward rende ik naar beneden. “Ik ga niet mee vergaderen,” riep ik naar mijn baas, die mij kwam ophalen “ik ben op mijn hamster gaan staan.” Hij liep mee naar boven en hielp mij herinneren wat ik mee moest nemen: sleutels, telefoon, portomonee. Laptop, nee, laptop niet. Toen ik hem optilde om in een doosje te stoppen krijste hij wederom van de pijn. We werden afgezet bij de dierenarts, een specialist in knaagdieren, in plaats van ik in Rotterdam.

De hele dag zat ik in spanning. Naast mij zat mijn beste vriend, die spontaan ook een dag vrij had genomen en mijn ge-ijsbeer de hele dag moest aanzien en mijn lunchloze koelkast tolereerde.

De röntgenfoto’s (wat een prachtig skeletje ) wezen uit dat hij een hele nare breuk boven zijn knie had, doch niet gespalkt of geopereerd kon worden. “De natuur zijn gang laten gaan,” was het advies. “Aankijken wat er gebeurt. En als je wilt, over een maand nog een keer foto’s ter controle laten maken. Een maand kooirust en pijnstillers.” Ik stopte het kaartje met de nieuwe afspraak in mijn portemonnee en samen telden we de dagen.

Het leek zo goed te gaan. Eerst sliep hij veel, in zijn gelijkvloerse en onttraliede kleine kooitje. En daarna kreeg ie weer steeds meer praatjes en begon zelfs weer het voetje van zijn gebroken pootje opnieuw te gebruiken. Hij zag er weer monterder uit. Onder strikte begeleiding mocht hij zelfs weer een klein rondje huiskamer mankepoten. Hoe zijn snuitje opklaarde bij het ruiken van al die vertrouwde plekjes, och het was mooi. Toen ik even niet oplette zat hij meteen alweer in Zijn Plant en was hij bezig zijn bedje op te maken. Met drie poten er zelf in geklauterd, zucht. Terug zijn kooi in.

Twee dagen geleden merkte ik op dat hij zijn vacht begon weg te likken. Gisteravond voor het slapen gaan zag het er schraal uit. Vanavond, terug van kantoor, bekeek ik hem en zag ik een grote open gapende wond. Bot en spier was zichtbaar. Hij was zelf zijn pootje gaan amputeren. We zijn direct naar de dierenarts gegaan.

Er waren twee opties: Eén: operatief amputeren. Twee: laten inslapen. De kans van slagen van de operatie was klein, de infectiekans erg groot, en het stompje dat achter zou blijven zou hij waarschijnlijk verder gaan afknagen. Daarnaast was hij al niet operabel verklaard voordat die complexe wond er nog bij kwam. Ik heb er voor gekozen om hem te laten inslapen. Ik wilde niet nog meer overbodige stress voor het diertje genereren. Hij had al teveel geleden.

Onder het gefluister van lieve en uitleggende woordjes hebben we saampjes even de komst van ‘ome Ernst’ afgewacht, zodat die twee ook afscheid konden nemen. (“Lizz, je hamster lijkt op jou,” slingerde hij altijd naar mijn hoofd, als ik weer eens verhaalde uit het grote Qwerty avonturenboek…). Daarna is Qwerty veilig in mijn handen in slaap gevallen en gestorven. Hij is begraven in het Amsterdamse bos, onder de gordel van Orion en met een maan die net aan haar tweede kwartier begon.

Lieve Qwerty, El Qwerto, Qwerty-aapje, Aapje, Qwertus, Grote Liefde, Dikkertje, Mannetje, Kleine Vrijheidsstrijder,
Mijn lieve kleine zingende hamster, bedankt dat je mij altijd volgde,
Bedankt voor al die avonden dat je gezellig op mijn sok zat, terwijl ik hard studeerde,
Het was wat korter dan gepland, maar bedankt voor al je inspiratie,
Je gezelligheid en al die momenten dat je mij versteld hebt laten staan en vertederde
Bedankt dat je met kerst en oud en nieuw nog bij mij was,
Bedankt voor nog zoveel meer,
Ik zal je verschrikkelijk missen,
Lieve kleine engel, goede reis…