In memoriam: Qwerty

In memoriam: Qwerty

Vanavond heb ik Qwerty laten inslapen.

Op 18 december rende ik, terwijl mijn spullen al beneden in de gang stonden nog even met mijn schoenen mijn huis in! Sjaal vergeten, sigaretten. Ik hoorde hem krijsen, ik zag hem onder mijn schoen liggen, maar ik was al voorbij het evenwichtspunt en kon niets anders meer dan mijn beweging afmaken.

De bel ging. In paniek en verward rende ik naar beneden. “Ik ga niet mee vergaderen,” riep ik naar mijn baas, die mij kwam ophalen “ik ben op mijn hamster gaan staan.” Hij liep mee naar boven en hielp mij herinneren wat ik mee moest nemen: sleutels, telefoon, portomonee. Laptop, nee, laptop niet. Toen ik hem optilde om in een doosje te stoppen krijste hij wederom van de pijn. We werden afgezet bij de dierenarts, een specialist in knaagdieren, in plaats van ik in Rotterdam.

De hele dag zat ik in spanning. Naast mij zat mijn beste vriend, die spontaan ook een dag vrij had genomen en mijn ge-ijsbeer de hele dag moest aanzien en mijn lunchloze koelkast tolereerde.

De röntgenfoto’s (wat een prachtig skeletje ) wezen uit dat hij een hele nare breuk boven zijn knie had, doch niet gespalkt of geopereerd kon worden. “De natuur zijn gang laten gaan,” was het advies. “Aankijken wat er gebeurt. En als je wilt, over een maand nog een keer foto’s ter controle laten maken. Een maand kooirust en pijnstillers.” Ik stopte het kaartje met de nieuwe afspraak in mijn portemonnee en samen telden we de dagen.

Het leek zo goed te gaan. Eerst sliep hij veel, in zijn gelijkvloerse en onttraliede kleine kooitje. En daarna kreeg ie weer steeds meer praatjes en begon zelfs weer het voetje van zijn gebroken pootje opnieuw te gebruiken. Hij zag er weer monterder uit. Onder strikte begeleiding mocht hij zelfs weer een klein rondje huiskamer mankepoten. Hoe zijn snuitje opklaarde bij het ruiken van al die vertrouwde plekjes, och het was mooi. Toen ik even niet oplette zat hij meteen alweer in Zijn Plant en was hij bezig zijn bedje op te maken. Met drie poten er zelf in geklauterd, zucht. Terug zijn kooi in.

Twee dagen geleden merkte ik op dat hij zijn vacht begon weg te likken. Gisteravond voor het slapen gaan zag het er schraal uit. Vanavond, terug van kantoor, bekeek ik hem en zag ik een grote open gapende wond. Bot en spier was zichtbaar. Hij was zelf zijn pootje gaan amputeren. We zijn direct naar de dierenarts gegaan.

Er waren twee opties: Eén: operatief amputeren. Twee: laten inslapen. De kans van slagen van de operatie was klein, de infectiekans erg groot, en het stompje dat achter zou blijven zou hij waarschijnlijk verder gaan afknagen. Daarnaast was hij al niet operabel verklaard voordat die complexe wond er nog bij kwam. Ik heb er voor gekozen om hem te laten inslapen. Ik wilde niet nog meer overbodige stress voor het diertje genereren. Hij had al teveel geleden.

Onder het gefluister van lieve en uitleggende woordjes hebben we saampjes even de komst van ‘ome Ernst’ afgewacht, zodat die twee ook afscheid konden nemen. (“Lizz, je hamster lijkt op jou,” slingerde hij altijd naar mijn hoofd, als ik weer eens verhaalde uit het grote Qwerty avonturenboek…). Daarna is Qwerty veilig in mijn handen in slaap gevallen en gestorven. Hij is begraven in het Amsterdamse bos, onder de gordel van Orion en met een maan die net aan haar tweede kwartier begon.

Lieve Qwerty, El Qwerto, Qwerty-aapje, Aapje, Qwertus, Grote Liefde, Dikkertje, Mannetje, Kleine Vrijheidsstrijder,
Mijn lieve kleine zingende hamster, bedankt dat je mij altijd volgde,
Bedankt voor al die avonden dat je gezellig op mijn sok zat, terwijl ik hard studeerde,
Het was wat korter dan gepland, maar bedankt voor al je inspiratie,
Je gezelligheid en al die momenten dat je mij versteld hebt laten staan en vertederde
Bedankt dat je met kerst en oud en nieuw nog bij mij was,
Bedankt voor nog zoveel meer,
Ik zal je verschrikkelijk missen,
Lieve kleine engel, goede reis…

Comments are closed.