Monthly Archives: maart 2012

Westerbork

Westerbork

Westerbork betekende voor 102.000 mensen het laatste stukje Nederland dat ze zouden zien.

Vandaag ben ik naar het Herinneringscentrum van Kamp Westerbork geweest en heb ik over het terrein gewandeld.
Het heeft een diepe indruk op mij gemaakt. Briefkaarten, die verzonden waren vanaf het kamp, hingen uitvergroot op het terrein. Met daarop handgeschreven teksten aan geliefden, geschreven door mensen vlak voordat ze op de trein werden gezet naar de vernietigingskampen. Wat was dat voor wreeds? Wie deelden de kaartjes en pennen uit en verzamelden de teksten? Waren dat dezelfde persoon als die de wagons dichtmaakten? Een aangifte, opgetekend door de lokale politie met teksten als: ‘Ik ben joods, en word tegen mijn zin op kamp Westerbork vastgehouden. Tijdens de tocht er naar toe ben ik mijn identiteitspapieren kwijtgeraakt. Daarom heb ik ze niet bij mij.’ Een A4-tje met daarop een omschrijving van wat mensen mochten meenemen wanneer ze opgeroepen waren en naar het kamp moesten. Van vier mantelpakjes, schoon ondergoed tot de behaalde diploma’s.

Misschien komt het omdat mijn ouders zelf de oorlog hebben meegemaakt, of omdat mijn opa een lange trits aan kampen overleefd heeft, of gewoon omdat het zó tegen alles indruist wat maar menselijk is of waarin ik geloof. Veel dingen schoten door mijn hoofd, niet alleen over vroeger, maar ook Srebrenica, Homs tot dat achterlijke Polenmeldpunt. Over hoe we dingen kunnen zien en beleven, maar toch niets kunnen of willen doen.