Category Archives: Uncategorized

Zambia, Victoria Falls (fotoblog)

Zambia, Victoria Falls (fotoblog)

In augustus was ik op vakantie naar Zambia, Zimbabwe, Botswana, Namibië en daarna weer terug naar Zambia, alwaar een goede vriendin in het huwelijk trad met haar aanstaande. Wat een prachtige vakantie!

De Zambiaanse kant van de Vic Falls met Jacqueline bezocht. Wat met name prachtig was, was de boiling pot, de plek waar al het gevallen water van de waterval samenkomt. Adembenemend. Daarna hebben we de zon zien ondergaan aan de Zambezi rivier, bij Waterfront Hotel.

Zambia, fietstocht (fotoblog)

Zambia, fietstocht (fotoblog)

In augustus was ik op vakantie naar Zambia, Zimbabwe, Botswana, Namibië en daarna weer terug naar Zambia, alwaar een goede vriendin in het huwelijk trad met haar aanstaande. Wat een prachtige vakantie!

Jacqueline schreef: oordoppen in, dorm, mummieslaapzak en een kuil in je matras waar je u tegen zegt. Guess what? Ik heb 8 uur heerlijke slaap gehad. Grappig hoe snel sommige dingen wennen. En hoe irrelevant bepaalde dingen binnen een dag kunnen worden….
We (Thriza en ik) hebben vandaag een fietstocht gedaan van oost naar west Livingstone, met gids Patriek. We zijn begonnen bij een van de oudste dorpjes van Livingstone genaamd ‘linda’. De huizen in dit dorp waren eigendom van de overheid. Op een gegeven moment verloren een heleboel mensen bij de overheid hun baan en om ze tegemoet te komen heeft de overheid de huizen geschonken aan de oud medewerkers. Vervolgens zijn we naar ‘Maloni’ gefietst. Dit dorp is gescheiden van de rest van Livingstone. De huizen zijn gemaakt van modder (klei en riet). Toen zijn we door de bush gefietst en hebben we een uitleg gehad over olifantenpoep :-) . de enorme shit hopen van deze dieren worden gebruikt om demonen te verdrijven, het aanmaken van vuur voor het koken, maandverband en het wordt aangestoken om de muggen op afstand te houden. Toen zijn we naar het westen gegaan naar ‘Kashitu’. In het engels betekent het small bush. Ernaast zit het national park. In zambia zijn er 19 nationale parken. Toen zijn we gestopt bij een de lokale Cowboy pre school. Deze school is gebouwd met het geld van deze fietstochten in 2003. Ze helpen ook ouders die analfabeet zijn, die krijgen les van maandag tot vrijdag van 1400 tot 1700. De laatste stoo was de lokale markt ‘dambwa central’. Eerste indruk: droogte, vliegen en drukte maar super georganiseerd. De tomaten liggen bijvoorbeeld al per onsje uitgestald op tafel, super handig!! Thirza had uit beleefdheid nog een lokale delicatesse geprobeerd: een gedroogde rups. VIESSSSS.

Zimbabwe, Victoria Falls (fotoblog)

Zimbabwe, Victoria Falls (fotoblog)

Alternatieve rituelen in plaats van meisjesbesnijdenis

Alternatieve rituelen in plaats van meisjesbesnijdenis

Deze blog verscheen eerder, in verkorte versie, op AMREF.nl

Het is donderdagochtendvroeg, 13 december 2012. Dirkje Jansen – portfolio manager- en ik staan al te trappelen van ongeduld bij de auto. We zijn op dienstreis naar Kenia en verblijven in Loitokitok, een stadje aan de voet van de Kilimanjaro. De scholen zijn gesloten voor de kerstvakantie. Dat betekent dat de kinderen die naar school gaan, weer thuis komen in hun dorpjes. In deze vrije weken leren de kinderen over hun eigen cultuur en worden rites uitgevoerd. Meisjes die rijp zijn om te trouwen worden besneden en gehuwd. Sommige meisjes zijn niet ouder dan acht, negen jaar. Vandaag de dag worden nog steeds ongeveer 90% van alle masai meisjes besneden. Zowel de clitoris als de binnenste en buitenste schaamlippen worden weggehaald.

Maar gelukkig niet meer in Iltilal, een gemeenschap ongeveer 40 kilometer verderop. Daar hebben de Masai zelf, met steun van AMREF en dankzij financiering van het Ministerie van Buitenlandse Zaken en Nederlandse donateurs, een alternatief ritueel bedacht: meisjes worden vrouw, maar zonder besneden te worden. Eerst krijgen ze een paar dagen seksuele voorlichting en informatie over de lichamelijke veranderingen die komen met de puberteit. Tegelijkertijd wordt gewerkt het tegengaan van kindhuwelijken en het naar school laten gaan van meisjes gestimuleerd. Dit is de eerste keer dat de alternative right to passage, zoals dit nieuwe ritueel heet (ARP) in die gemeenschap wordt uitgevoerd. Tegelijkertijd vindt in Shompole, een dorpje hemelsbreed ongeveer 160 kilometer verderop, hetzelfde ritueel plaats. De ARP is daar 2 jaar geleden geïntroduceerd verspreidt zich sindsdien als een kleine olievlek.

Ongeveer twintig jaar geleden was er in Kenia ook veel aandacht voor meisjesbesnijdenis, onder leiding van de missionarissen, waardoor het toentertijd minder werd. Helaas is toen de aandacht ervoor verslapt, waardoor het in alle hevigheid weer terug kwam. Gelukkig staat het nu weer op de agenda.
Het verschil met de aanpak van twintig jaar geleden is dat AMREF werkt vanuit de gemeenschappen zelf, waardoor verandering hopelijk wel blijvend en duurzaam is. Vroeger werden de vrouwen en de meisjes zelf als doelgroep in de kerk aangesproken. Maar bij de Masai zijn het de Elders, de oudste mannen, degenen die de beslissingen maken. Hun wil is wet. En zij zaten niet in de kerk. Dus als vrouwen zeiden dat ze niet besneden wilden worden, maar de Elders toch de opdracht daar toe gaven, dan gebeurde het toch. Dankzij AMREF staan in Iltilal de Elders wél achter het alternatieve ritueel. Ook de Morans, de jonge mannelijke krijgers, zijn bij het nieuwe ritueel betrokken. Bij deze groep speelt erg sterk het geloof dat een besneden vrouw ‘sexy’ is, en een onbesneden vrouw niet de moeite waard om te trouwen.

Na flink wat hobbelige wegen en een landschap dat steeds ruiger en droger wordt komen we dan eindelijk aan. Eerst hebben we een gesprek met Dr George, die voor de Maasai Wilderness Conservancy Trust werkt. ‘Samen met AMREF hebben wij een gezondheidscomponent ingebouwd,’ legt hij uit. Masai zijn afhankelijk van een goede kwaliteit van hun leefgebied, vandaar ons conserveringsproject, maar we merkten dat de Masai met zulke grote gezondheidsproblemen kampten – waaronder een zeer hoge moedersterfte – dat we ook een kliniek hebben ingericht. In de kliniek vinden veilige bevallingen plaats en wordt informatie over reproductieve gezondheid verstrekt.

De Chief

Even later komt de Chief aangereden op zijn motor. Hij is bijzonder trots op vandaag. ‘Deze dag is belangrijk in de war against FGM (female genital mutilation, meisjesbesnijdenis). Sommige mensen spreken over besnijdenis, maar dat dekt de lading niet. Het is verminking. FGM is verboden volgens de Keniaanse wet. Straffen kunnen tot dertig jaar oplopen, zowel voor de vrouwen die de besnijdenis uitvoeren, als voor de ouders die hun dochter laten besnijden. Onze aanpak is ook pro-actief. Als wij horen dat een besnijdenisritueel uitgevoerd gaat worden, dan komen wij langs, wijzen wij naar de wet en pakken we daadwerkelijk mensen op, mochten ze toch tot uitvoering willen overgaan. Soms komen meisjes zelf naar ons toe. Wij gaan dan in gesprek met de ouders om te bemiddelen.’ Helaas is het gebied groot en de uitvoeringskracht beperkt.

No FGM

Terwijl wij nog in gesprek zijn met de Chief komt er een grote groep van ongeveer 200 meisjes zingend langsgehuppeld. Ook meisjes uit naburige dorpjes hebben zich aangesloten! Ze dragen kleurrijke kleding en hebben een feestelijk takje met blaadjes in hun hand, die ze als een vlaggetje omhoog houden. Afhankelijk van hun leeftijdsgroep dragen ze om hun hoofd dragen ze een groene 8 tot 10 jaar), een rode (10 tot 12) of een witte band (12 jaar en ouder), waarop NO FGM staat geschreven. Hun wangen zijn versierd met rode verf. Ze verzamelen zich, krijgen nog een laatste pep-talk van de oudere vrouwen en vertrekken daarna in een stoet naar het kleine dorpje met ongeveer 15 boma’s (hutjes) staan, waar de ceremonie uitgevoerd zal worden. Wij volgen de groep meisjes. Ze hebben nauwelijks oog voor ons, zo opgewonden en zenuwachtig zijn ze, voor het grote moment dat ze eindelijk officieel vrouw worden.

Midden in het kleine dorpje stellen de meisjes zich in een cirkel op. De ceremonie begint met een Christelijk gebed. De lokale kerk heeft zich aangesloten bij het initiatief. Van een afstandje kijken de Elders naar wat er gebeurt. De morans waren helaas niet aanwezig. Zij waren te druk met het hoeden van het vee. Ook was er die dag een belangrijke bijeenkomst een paar dorpen verderop, waar ze bij aanwezig moesten zijn. Toch betekende dit niet dat zij niet betrokken waren. Ook zij wisten precies wat er vandaag gebeurde en hoe belangrijk dat moment voor de jonge meisjes en de hele gemeenschap was. Ze accepteerden dat hun toekomstige vrouwen niet besneden werden.

De Elders zegenen de meisjes

Dan volgt het hoogtepunt. De zegening door de Elders. Drie Elders lopen in de binnenring van de groep. Met hun kalabas met geitenmelk besprenkelen ze één voor éen de meisjes, terwijl ze hun gebed prevelen, afgesloten met een ferm ‘hai… hai…’. De meisjes staan met gebogen hoofden terwijl ze de zegeningen in ontvangst nemen. In de buitenring loopt de rest van de groep elders, die met hun stokken tegen elkaar slaan. Daarna gaan de meisjes zitten en lopen de Elders om de groep heen, terwijl de meisjes opnieuw besprenkeld worden. Een van de Elders giet flink wat melk over de meisjes heen, in plaats van wat druppels. ‘Daar komt hij, daar komt hij,’ waarschuwen de meisjes elkaar, terwijl zij zich giechelend en bang voor de natte melk onder hun shukas (kleed) verstoppen.



Nadat de zegeningen zijn afgelopen lopen de meisjes het dorp uit, gevolgd door de Elders en verzamelen zij zich onder een grote, doornige acaciaboom. Bankjes worden neergezet en een groot versterkersysteem komt uit een auto. Vrolijke Afrikaanse muziek klinkt, totdat iedereen een plek heeft gevonden. De viering begint met dans en zang verzorgd door de oudere meisjes.

Daarna pakt een van de meisjes de microfoon en spreekt de Elders toe.
‘Ik wil niet besneden worden,’ zegt ze. ‘Ik wil naar school en veel leren. Later, als ik goed ben opgeleid, verdien ik meer en kan ik meer geiten en zelfs koeien naar het dorp brengen.’
Een ander meisje zegt: ‘besnijdt mijn brein (stuur mij naar school) om mij vrouw te laten worden, en niet mijn vagina.’
Langzaam maar gestaag staat een oude vrouw uit de groep op en loopt naar voren. Zij is de traditional birth attendent, de vrouw die de zwangerschappen begeleidde en tegelijkertijd de besnijdenissen uitvoerde. ‘Ik heb zoveel meisjes zien bloeden,’ vertelt ze emotioneel. ‘Ook hebben meisjes hiv gekregen, omdat ik ze besneed met hetzelfde mesje. Ik wil het niet meer. Zelfs al zou ik weer opnieuw meisjes moeten besnijden, dan nog, ook dan doe ik het nooit meer. Het is afgelopen. Klaar.’Wat bijzonder krachtig is, was dat de vrouw niet verbannen werd uit haar gemeenschap, met het afzweren van FGM. Zij had een nieuwe rol gekregen. Zij mocht nog steeds de vrouwen tijdens hun zwangerschap begeleiden, mits zij er voor zorgde dat ze vier keer naar de kliniek gingen voor prenatale controle en tijdens hun bevalling.

Ook Peter Nguura, de manager van het Unite for Body Rights programma AMREF Kenia mag de groep toespreken. Hij was emotioneel aangeslagen. Zo een belangrijke dag, zo een belangrijk moment. Hij spreekt de wens uit dat veel gemeenschappen dit goede voorbeeld snel zouden volgen.
Dan worden de diploma’s uitgereikt! Zoveel meisjes. Het lukt ons niet om ze allemaal tegelijkertijd op de foto te zetten.

Nadat de ceremonie is afgesloten mogen wij met de Elders praten. Wat een eer. Normaal mogen vrouwen niet met deze groep praten, behalve als ze van dezelfde leeftijd zijn. Maar niet hier. Ze willen zélf graag met ons praten. ‘Wij begrepen nooit waarom zoveel vrouwen stierven of sommige vrouwen zo stonken,’ vertelt een van de Elders ons. ‘Wij wisten niet dat er een verband bestond tussen meisjesbesnijdenis en moedersterfte. Noch dat het beter is dat onze vrouwen bevallen in de kliniek. Toen ons dat uitgelegd was werd wilden we dat de besnijdenis meteen stopte. Er zijn kleven geen voordelen aan, alleen maar nadelen. Wij zijn er zo trots op dat wij in onze nadagen van ons leven deze verandering mogen meemaken.’

Terwijl wij een paar dagen later op ons vervoer naar het vliegveld wachten ontmoeten we Sylvester, een jonge moran die een baantje heeft als portier om zo zijn studie te kunnen betalen. Hij wijst naar een afgedankte drinkbeker, die wij onderweg gekocht hebben en half uit een van onze tassen steekt.
‘Dat is van de Masai,’ vertelt hij. ‘Van mijn volk.’
‘Ja,’ zeggen we. We vertellen hem over onze reis en over de Alternative Rite to Passage die we hebben bezocht. ‘Wat geweldig!’ roept hij uit. ‘Mijn generatie is tegen FGM. Wij willen niet dat onze meisjes besneden worden. Maar we weten niet goed hoe we het tegen moeten gaan, want de Elders zijn niet overtuigd.’ We vragen hem hoe het komt dat hij als jonge moran wel tegen FGM is.
‘Ik ben naar school geweest,’ antwoordt hij. ‘En met scholing komt wijsheid.’
Wij vertellen hem over de aanpak van AMREF.
‘Please,’ zegt hij. ‘Please come to my village. Mijn gemeenschap heeft dit nodig. Ik zal jullie introduceren.’ Wij wisselen contactgegevens met hem uit en beloven hem dat als hij ons mailt onze Keniaanse collega’s contact met hem zullen opnemen. Hij belooft dat hij dan zich als moran in zijn gemeenschap zal uitspreken tegen meisjesbesnijdenis en het dialoog zal aangaan met zíjn Elders.

Fotocredits: Dirkje Jansen

Aanpak werkloosheid wordt uitgebreid

Aanpak werkloosheid wordt uitgebreid

Het zogenaamde Participatiecentrum in Amsterdam Zuid krijgt een hoger budget om zo meer mensen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt te kunnen activeren. Daarvoor is donderdagavond tijdens de behandeling van de Begroting 2013 een voorstel aangenomen, ingediend door D66-raadslid Thirza Bronner samen met PvdA en VVD.

Bronner: ‘In Amsterdam Zuid wonen ongeveer 3000 personen met een verhoogde afstand tot de arbeidsmarkt, de zogenoemde trede 1 en trede 2 cliënten van de Dienst Werk en Inkomen (DWI). Stadsdeel Zuid is sinds 2011 verantwoordelijk voor het activeren van deze groep. Dit jaar is een pilot opgestart, waarbij de situatie van 200 personen in de Marathonbuurt opnieuw bekeken is. Die aanpak blijkt succesvol. Mensen stromen door naar een hogere trede, dus komen dichter bij de arbeidsmarkt, en er is een aantal fraudegevallen opgespoord. D66 wil daarom dat deze aanpak wordt uitgebreid’.

Investeren in een aanpak die werkt
Volgens Bronner is het juist nu van belang extra te investeren in mensen met deze grote afstand tot de arbeidsmarkt. ‘In een tijd waarin de werkeloosheid hoog is en naar verwachting helaas alleen nog maar zal toenemen, moet er een verhoogde aandacht zijn voor deze groep,’ aldus Bronner. ‘Je kan kwetsbare personen niet zo maar buiten spel laten staan. Investeren in een aanpak die werkt is daarom niet alleen verantwoord, maar ook hard nodig, juist nu.’
Eén van de meest succesvolle methodes bleek om mensen in trede 2 te stimuleren om te gaan sporten. Het zelfvertrouwen van deze groep nam daardoor aanzienlijk toe. ‘Vaak bleken groepslessen een belangrijk eerste stapje te zijn om weer actiever deel te gaan nemen aan de maatschappij,’ zegt Bronner.

Met een ander voorstel heeft D66, met steun van PvdA en VVD, er voor gezorgd dat het sportprogramma in Sporthal de Pijp mede met het oog daarop gecontinueerd kan worden. D66 hoopt dan ook dat in de toekomst meer mensen via het activatieprogramma hun weg naar de sporthal zullen vinden. Een ander voorbeeld waarmee succes werd geboekt was de mensen een computercursus te laten volgen, waardoor ze vaardigheden konden ontwikkelen die op de huidige arbeidsmarkt vaak een vereiste zijn.

Lees het oorspronkelijke bericht op: D66AmsterdamZuid.nl